Πάντα πίστευα και το τόνιζα επανειλημμένα στα κείμενά μου και στις ομιλίες μου ότι δεν είναι όλοι οι Μουσουλμάνοι οπαδοί εκείνων που μας θεωρούν εχθρούς τους και θέλουν να μας εξαφανίσουν με πράξεις βίας και δολοφονίες.
Ζω και κινούμαι σ’ αυτό τον χώρο πολλές δεκαετίες και συναναστρέφομαι με ανθρώπους διαφόρων χρωμάτων, γλωσσών, ηθών και πολιτισμών.
Η ενέργεια αυτή των Μουσουλμάνων αδελφών μας, που θέλησαν να ξεπεράσουν σύνορα, όρια και φραγμούς που μας χωρίζουν και να προστατεύσουν τους χριστιανούς με πράξεις αλληλεγγύης και σεβασμού είναι μια ακόμα τρανή ένδειξη ότι μπορούν, τελικά, να συνυπάρχουν και να ζουν ειρηνικά.
Βρισκόμουν στη συνηθισμένη μου ποιμαντική περιοδεία όταν συνέβη το περιστατικό. Περιοχή γνώριμη, γιατί προς εκείνα τα μέρη κτίσαμε ένα ωραιότατο ναό που πρόκειται σύντομα να εγκαινιαστεί. Φυσικά, η περιοχή κατοικείται ως επί το πλείστον από Μουσουλμάνους.
Λίγο πριν ξεκινήσω, προσκλήθηκα να παραστώ σε μια χριστουγεννιάτικη γιορτή για τους ηλικιωμένους εδώ στη γειτονιά μας.
Παρόντες όλοι οι αρχηγοί των διαφόρων κομμάτων και εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, φίλοι και συνοδοιπόροι, γιατί όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, προσπαθούν να απαλύνουν τον πόνο και τα βάσανα των ανθρώπων.
Μίλησα για την ανάγκη περισσότερης αγάπης και αποδοχής των ανθρώπων με τις αδυναμίες, τα ήθη και τα έθιμά τους.
Οι άλλοι ομιλητές ευχαρίστησαν την Ορθόδοξη Εκκλησία για τη δωρεάν παιδεία που προσφέρει στα παιδιά της περιοχής και επίσης για τα επισιτιστικά προγράμματα. Εκτελέστηκε πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα από διάφορες ομάδες νέων.
Την ώρα που έφευγα, με πλησίασε ένας από τους επισήμους, μου συστήθηκε και μου είπε ότι είναι Μουσουλμάνος.
Μου εξήγησε τον λόγο, γιατί ήθελε να μου μιλήσει. Με ευχαρίστησε για το τεράστιο φιλανθρωπικό και μορφωτικό έργο που επιτελεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μου αποκαλύψει ότι τα παιδιά του όλα φοίτησαν σ’ ένα από τα σχολεία της Αρχιεπισκοπής και ότι διδάχθηκαν θαυμάσια όχι μόνο ακαδημαϊκά αλλά και τρόπους ζωής και συμπεριφοράς. Μου ζήτησε, μάλιστα, να έχουμε οι δυο μας συνάντηση.
Το ταξίδι ήταν μεν κουραστικό αλλά γεμάτο εκπλήξεις και προβληματισμούς. Για να φθάσουμε στον προορισμό μας, ενώ κανονικά χρειαζόμαστε τρεις ώρες στο τέλος έγιναν έξι, λόγω των πολλών φορτηγών αυτοκινήτων που κατευθύνονται προς το λιμάνι της Μομπάσας.
Αυτό δεν ήταν κάτι το ασύνηθες. Ξεκουραστήκαμε για λίγο το βράδυ και την άλλη μέρα πρωί – πρωί ξεκινήσαμε την περιοδεία μας.
Πρώτος σταθμός ο ναός του Αγίου Ιωάννη που εγκαινιάστηκε το 2004. Εκεί με τον ιερέα και τους πιστούς, αφού προσκυνήσαμε, ανταλλάξαμε σκέψεις και προγραμματίσαμε το μέλλον της ενορίας, μιας και βρίσκεται στο κέντρο της κωμόπολης.
Στη συνέχεια και ενώ μπαίναμε στα ενδότερα, φάνηκε το περήφανο όρος Κιλιμάντζαρο, χιονισμένο όπως πάντα, πανέμορφο και επιβλητικό.
Η νέα υπό κατασκευή ενορία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης βρίσκεται ακριβώς στους πρόποδες του Όρους.
Οι άνθρωποι, οι πιστοί μας Ορθόδοξοι Χριστιανοί, περίμεναν με τον ιερέα τους. Δώσαμε το μήνυμα της ενότητας και καλής συνεργασίας για το καλό αυτής της τόσο απομακρυσμένης ενορίας.
Οι άνθρωποι απλοί, όμως πιστοί αφοσιωμένοι, υπόσχονται πολλά για την προαγωγή του μηνύματος της Ορθοδοξίας.
Επιστρέφοντας, αφού απολαύσαμε το όμορφο τροπικό περιβάλλον, με συντροφιά πάντα το χιονισμένο βουνό, στενοχωρηθήκαμε για τη βιβλική καταστροφή που συνέβη πρόσφατα με τις καταρρακτώδεις βροχές, θερίζοντας ότι υπήρχε: καλύβες, υποστατικά, ξεριζώνοντας δέντρα ολόκληρα και φυσικά δεκάδες ψυχές ανθρώπων βρήκαν τραγικό θάνατο, όπως και ζώα.
Η όλη θέα ήταν καταθλιπτική. Περιεργαστήκαμε ότι απέμεινε και εκεί που φεύγαμε ένας νέος, πάνω στην αναπηρική του καρέκλα, χαμογέλασε όταν μας αντίκρισε.
Τον πλησιάσαμε. Ρωτήσαμε για το περιστατικό της αναπηρίας του, ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, αν υπήρχε τρόπος να τον βοηθήσουμε και του δώσαμε κουράγιο και ελπίδες. Βρήκαμε στο πουθενά την εικόνα του Θεού.
Τέλος επισκεφθήκαμε την ενορία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, όπου εκεί βρήκαμε τον ιερέα με τους εργάτες που άρχισαν, ήδη, να κτίζουν τον ναό με δική τους πρωτοβουλία, μαζί με τους ενορίτες.
Ο π. Τίτος είναι της φυλής των Μασάι, πολύ αφοσιωμένος και δραστήριος ιερέας και έχει αναπτύξει ένα τεράστιο φιλανθρωπικό έργο.
Στο σπίτι του φιλοξενούνται 29 ορφανά παιδιά. Τόσο αυτός όσο και η πρεσβυτέρα του περιβάλλουν με ιδιαίτερη αγάπη τα παιδάκια αυτά που στερήθηκαν τους βιολογικούς τους γονείς.
Μέσα σ’ αυτή την καταπληκτικά εμπειρία, παραμονή των Χριστουγέννων, που οι άνθρωποι αισθάνονται ότι μόνον ο ερχομός Εκείνου έφερε ειρήνη και ομόνοια, ασφάλεια και σιγουριά στη ζωή των αδικημένων και των ταλαιπωρημένων, όλοι αισθάνονται την ανάγκη της δυναμικής παρουσίας του Θεού.
Η αγάπη του Κυρίου προς κάθε άνθρωπο είναι γεγονός δεδομένο και δεν μπορεί κανένας να την συγκρίνει ή να την αντικαταστήσει με οποιαδήποτε άλλη.
Εμείς, εδώ, στον χώρο μας, ζούμε έντονα, ακριβώς, αυτή την πραγματικότητα. Γύρω μας, καθημερινά, ξεφυτρώνουν σκηνές που, στο τέλος, μόνο με την άμεση ενέργεια και επέμβαση Εκείνου μπορούν να δώσουν λύσεις και ελπίδα.
Τόσες γενεές ανθρώπων λαχταρούν και αγωνιούν να γνωρίσουν έναν μοναδικό Σωτήρα, που, στο τέλος, θα τους οδηγήσει στην αιώνια ανάπαυση και καταλυτική αναγέννηση και αγαλλίαση.
Στεκόμαστε με δέος, φόβο και, μαζί, μια κρυφή ελπίδα ότι η έλευση του Κυρίου μας θα μπορέσει να απαλύνει τον πόνο, τις δοκιμασίες και τα βάσανα τόσων ψυχών που Τον ανέμεναν, ακριβώς, για να τους φωτίσει με το άπλετο φως της δυναμικής του παρουσίας και να τους δώσει το μήνυμα ότι υπάρχει, είναι εδώ κι εκεί, τώρα και για πάντα, για να θερμάνει τις ψυχές τους και να αισθανθούν με τη ζεστασιά της πατρικής Του αγάπης ότι κατοικεί πια μέσα τους, είναι ο ελεήμων, ο φιλάνθρωπος, ο προστάτης και εύσπλαχνος Θεός, που σ’ αυτή την ώρα έρχεται ν’ αλλάξει την πορεία της ανθρωπότητας ριζικά και θεμελιακά.
«Το γράμμα υποχωρεί, το πνεύμα πλεονεκτεί, αι σκιαί παρατρέχουσιν, η αλήθεια επεισέρχεται», σημειώνει, χαρακτηριστικά, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.
Ο τίτλος του άρθρου αυτού προέρχεται από τους τρεις τόμους, που κυκλοφόρησαν πριν μερικά χρόνια στην Αμερική, όπου καταγράφονται, μέσα από ομιλίες, κηρύγματα και θεολογικά δοκίμια, οι περιπέτειες, οι προβληματισμοί και η δυναμική της ιεραποστολής στις διάφορες χώρες όπου με αξίωσε ο Θεός να υπηρετήσω τα τελευταία 35 χρόνια. (Κένυα, Ουγκάντα, Τανζανία, Ζιμπάμπουε, Μαλάουι, Ζάμπια, Μοζαμβίκη, Μποτσουάνα και Αγκόλα).
Μάλιστα την εποχή όπου υπηρετούσα ως Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε, προσπάθησα να σκιαγραφήσω, ύστερα από αρχειακές έρευνες στα διάφορα αρχεία τη ζωή, τα κατορθώματα, τους θρύλους και τα έργα Ελλήνων που πέρασαν από τις χώρες αυτές και σχεδόν λησμονήθηκαν. Θυμούμαι, μάλιστα, πολύ έντονα, τη χαρά μου όταν επισκεπτόμουνα νεκροταφεία, σε διάφορες τοποθεσίες των χωρών αυτών και ανακάλυπτα μερικούς τάφους Ελλήνων.
Ήταν τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός μου, που θέλησα μαζί με όλα αυτά να ακολουθήσω τα βήματα του πολύ γνωστού εξερευνητή Λίβινγκστον και να γράψω σχετική μελέτη. Μερικοί από αυτούς τους Έλληνες μπορούν να συγκριθούν, ανεπιφύλακτα, τόσο με τον Λίβινγκστον όσο και με τον Στάνλεϋ.
Μάλιστα ένας μεγάλος εξερευνητής και γιατρός της ίδιας περίπου εποχής με αυτούς, όταν τιμήθηκε από τη Βελγική Βασιλική οικογένεια και κλήθηκε να υπογράψει το βιβλίο επισκεπτών, έγραψε τις δύο λέξεις: «ΕΙΣ ΕΛΛΗΝ».
Οι περιπέτειες και οι εξερευνήσεις στον χώρο της Αφρικής δεν σταματούν με τίποτε. Για αυτό ο τίτλος φαίνεται ότι θα είναι πάντοτε επίκαιρος, γιατί, ακριβώς, κάθε μέρα ο χώρος της Αφρικής παρουσιάζει τόσες πολλές πρωτοτυπίες και εκπλήξεις, που, πραγματικά, υποκλινόμαστε στο μεγαλείο και στη δόξα όχι μόνον των φυσικών φαινομένων αλλά και των ανθρώπων.
Ίσως στο μέλλον να μπορέσουμε να έχουμε περισσότερες ενδείξεις και περιγραφές, που, πάντοτε, θα ανεβάζουν το μέγεθος του πολιτισμού, του ήθους και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων της Μαύρης Ηπείρου.
http://www.romfea.gr/
_page-0001.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου