ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 15 ΜΑΪΟΥ 2016
Τῶν Μυροφόρων: Πράξ. ς΄ 1-7
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς ῾Εβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν. προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις. ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος ῾Αγίου καὶ σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης· ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους· καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος Ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον Ἀντιοχέα, οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας. καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν ἱερέων ὑπήκουον τῇ πίστει.
ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
1. Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας
Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» μᾶς μεταφέρει στὰ πρῶτα χρόνια ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καὶ περιγράφει ἕνα πρόβλημα ποὺ ἀνέκυψε στὴν καθημερινή της διακονία.
Ἀσφαλῶς κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ἦταν ἡ σύναξη τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ τὸ κήρυγμα ποὺ ἐπιτελοῦσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι συνοδευόμενο μὲ θαυμαστὰ σημεῖα. Παράλληλα ὅμως ἡ Ἐκκλησία φρόντιζε καὶ γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν πτωχῶν καὶ ἀδυνάτων, μὲ τὴν καθημερινὴ προσφορὰ φαγητοῦ καὶ τὴν κάλυψη ποικίλων ἀναγκῶν.
Ἀλλὰ καθὼς αὐξανόταν διαρκῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν χριστιανῶν, ἄρχισαν νὰ δημιουργοῦνται καὶ προβλήματα. Οἱ Ἑλληνιστές, δηλαδὴ Ἰουδαῖοι χριστιανοὶ ποὺ κατάγονταν ἀπὸ ἑλληνικὲς περιοχὲς καὶ γι’ αὐτὸ μιλοῦσαν τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ἄρχισαν νὰ γογγύζουν ἐναντίον τῶν ντόπιων Ἑβραίων χριστιανῶν, ποὺ μιλοῦσαν τὴν ἀραμαϊκὴ γλώσσα. Καὶ τὸ παράπονό τους ἦταν ὅτι ἔβλεπαν νὰ γίνονται διακρίσεις στὴ διανομὴ τῶν τροφίμων καὶ τῶν ἐλεημοσυνῶν. Συγκεκριμένα παρατήρησαν ὅτι οἱ χῆρες τῶν ἑλληνόφωνων Ἰουδαίων χριστιανῶν παραμελοῦνταν στὴν καθημερινή τους περίθαλψη, ἐνῶ προτιμοῦνταν οἱ χῆρες τῶν ντόπιων Ἑβραίων.
Ὅταν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι, συγκάλεσαν τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν καὶ εἶπαν: Δὲν μᾶς φαίνεται σωστὸ νὰ ἀφήσουμε ἐμεῖς τὸ κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑπηρετοῦμε σὲ τραπέζια φαγητοῦ. Ἐξετάστε λοιπὸν προσεκτικά, ἀδελφοί, καὶ ἐκλέξτε ἀπὸ σᾶς τοὺς ἴδιους ἑπτὰ ἄνδρες ποὺ νὰ ἔχουν καλὴ μαρτυρία ἀπὸ ὅλους καὶ νὰ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ σύνεση, «πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας». Αὐτοὺς θὰ ἐγκαταστήσουμε γιὰ νὰ ἐπιτελοῦν τὴν ἀναγκαία αὐτὴ διακονία, κι ἐμεῖς «τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν»· θὰ ἀφοσιωθοῦμε ἀποκλειστικὰ στὴν προσευχὴ καὶ στὴ διακονία τοῦ κηρύγματος.
Ἡ παρέμβαση αὐτὴ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων ἦταν πολὺ σημαντική, ὄχι μόνο διότι βοήθησε στὴν ἐπίλυση τοῦ ζητήματος ποὺ παρουσιάστηκε, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν λόγο ὅτι ὑπογράμμισε ποιὰ εἶναι ἡ κύρια ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας. Χωρὶς νὰ παραθεωροῦν τὴν καθημερινὴ διακονία τῶν πτωχῶν, γιὰ τὴν ὁποία πρότειναν νὰ ἀνατεθεῖ σὲ κατάλληλα πρόσωπα, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι δηλώνουν ξεκάθαρα ὅτι ἔπρεπε νὰ μένουν πιστοὶ στὸ κύριο ἔργο τους ποὺ εἶναι ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ διακονία τοῦ θείου λόγου.
Ἀνέκαθεν ἡ Ἐκκλησία ἦταν πρωτοπόρος στὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας. Μάλιστα σὲ κρίσιμες ἐποχὲς καὶ ἔκτακτες περιστάσεις, ὅπως στὶς μέρες μας ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι στεροῦνται τὰ πλέον ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους, βλέπουμε τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας νὰ λαμβάνει ἐντυπωσιακὲς διαστάσεις. Ὡστόσο, εἶναι σημαντικὸ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἐξαντλεῖται στὴν ἀξιέπαινη ἀπὸ ὅλους κοινωνικὴ προσφορά της. Τὸ κύριο ἔργο της εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν μέσα ἀπὸ τὴν κατήχηση στὴν ὀρθὴ πίστη, τὴν καθοδήγηση στὸν πνευματικὸ ἀγώνα, τὴ λατρευτικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή. Ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας δὲν περιορίζεται στὸ πόσες μερίδες φαγητοῦ μοιράζει, ἀλλὰ ἀξιολογεῖται κυρίως ἀπὸ τὶς ψυχὲς ποὺ ἑτοιμάζει γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ διάσταση τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας τονίζεται στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς.
Ἀσφαλῶς κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ἦταν ἡ σύναξη τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ τὸ κήρυγμα ποὺ ἐπιτελοῦσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι συνοδευόμενο μὲ θαυμαστὰ σημεῖα. Παράλληλα ὅμως ἡ Ἐκκλησία φρόντιζε καὶ γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν πτωχῶν καὶ ἀδυνάτων, μὲ τὴν καθημερινὴ προσφορὰ φαγητοῦ καὶ τὴν κάλυψη ποικίλων ἀναγκῶν.
Ἀλλὰ καθὼς αὐξανόταν διαρκῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν χριστιανῶν, ἄρχισαν νὰ δημιουργοῦνται καὶ προβλήματα. Οἱ Ἑλληνιστές, δηλαδὴ Ἰουδαῖοι χριστιανοὶ ποὺ κατάγονταν ἀπὸ ἑλληνικὲς περιοχὲς καὶ γι’ αὐτὸ μιλοῦσαν τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ἄρχισαν νὰ γογγύζουν ἐναντίον τῶν ντόπιων Ἑβραίων χριστιανῶν, ποὺ μιλοῦσαν τὴν ἀραμαϊκὴ γλώσσα. Καὶ τὸ παράπονό τους ἦταν ὅτι ἔβλεπαν νὰ γίνονται διακρίσεις στὴ διανομὴ τῶν τροφίμων καὶ τῶν ἐλεημοσυνῶν. Συγκεκριμένα παρατήρησαν ὅτι οἱ χῆρες τῶν ἑλληνόφωνων Ἰουδαίων χριστιανῶν παραμελοῦνταν στὴν καθημερινή τους περίθαλψη, ἐνῶ προτιμοῦνταν οἱ χῆρες τῶν ντόπιων Ἑβραίων.
Ὅταν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι, συγκάλεσαν τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν καὶ εἶπαν: Δὲν μᾶς φαίνεται σωστὸ νὰ ἀφήσουμε ἐμεῖς τὸ κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑπηρετοῦμε σὲ τραπέζια φαγητοῦ. Ἐξετάστε λοιπὸν προσεκτικά, ἀδελφοί, καὶ ἐκλέξτε ἀπὸ σᾶς τοὺς ἴδιους ἑπτὰ ἄνδρες ποὺ νὰ ἔχουν καλὴ μαρτυρία ἀπὸ ὅλους καὶ νὰ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ σύνεση, «πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας». Αὐτοὺς θὰ ἐγκαταστήσουμε γιὰ νὰ ἐπιτελοῦν τὴν ἀναγκαία αὐτὴ διακονία, κι ἐμεῖς «τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν»· θὰ ἀφοσιωθοῦμε ἀποκλειστικὰ στὴν προσευχὴ καὶ στὴ διακονία τοῦ κηρύγματος.
Ἡ παρέμβαση αὐτὴ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων ἦταν πολὺ σημαντική, ὄχι μόνο διότι βοήθησε στὴν ἐπίλυση τοῦ ζητήματος ποὺ παρουσιάστηκε, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν λόγο ὅτι ὑπογράμμισε ποιὰ εἶναι ἡ κύρια ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας. Χωρὶς νὰ παραθεωροῦν τὴν καθημερινὴ διακονία τῶν πτωχῶν, γιὰ τὴν ὁποία πρότειναν νὰ ἀνατεθεῖ σὲ κατάλληλα πρόσωπα, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι δηλώνουν ξεκάθαρα ὅτι ἔπρεπε νὰ μένουν πιστοὶ στὸ κύριο ἔργο τους ποὺ εἶναι ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ διακονία τοῦ θείου λόγου.
Ἀνέκαθεν ἡ Ἐκκλησία ἦταν πρωτοπόρος στὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας. Μάλιστα σὲ κρίσιμες ἐποχὲς καὶ ἔκτακτες περιστάσεις, ὅπως στὶς μέρες μας ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι στεροῦνται τὰ πλέον ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους, βλέπουμε τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας νὰ λαμβάνει ἐντυπωσιακὲς διαστάσεις. Ὡστόσο, εἶναι σημαντικὸ νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἐξαντλεῖται στὴν ἀξιέπαινη ἀπὸ ὅλους κοινωνικὴ προσφορά της. Τὸ κύριο ἔργο της εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν μέσα ἀπὸ τὴν κατήχηση στὴν ὀρθὴ πίστη, τὴν καθοδήγηση στὸν πνευματικὸ ἀγώνα, τὴ λατρευτικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή. Ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας δὲν περιορίζεται στὸ πόσες μερίδες φαγητοῦ μοιράζει, ἀλλὰ ἀξιολογεῖται κυρίως ἀπὸ τὶς ψυχὲς ποὺ ἑτοιμάζει γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ διάσταση τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας τονίζεται στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς.
2. Ἡ ἐκπληκτικὴ διάδοση τοῦ θείου λόγου
Ἡ πρόταση τῶν Ἀποστόλων γιὰ τὴν ἐκλογὴ κατάλληλων προσώπων, ποὺ θὰ ἀνελάμβαναν τὴ διακονία τῶν πτωχῶν, φάνηκε ἀρεστὴ σ’ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν. Ἔτσι ἐξέλεξαν τὸν Στέφανο, ἄνδρα γεμάτο ἀπὸ πίστη στὸ Χριστὸ καὶ ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸν Φίλιππο, τὸν Πρόχορο, τὸ Νικάνορα, τὸν Τίμωνα, τὸν Παρμενᾶ καὶ τὸ Νικόλαο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, ὁ ὁποῖος ἦταν κάποτε εἰδωλολάτρης καί, πρὶν πιστέψει στὸ Χριστό, εἶχε προσέλθει στὸν ἰουδαϊσμό.
Αὐτοὺς τοὺς ἑπτὰ παρουσίασαν ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων. Καὶ οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ προσευχήθηκαν, ἔθεσαν τὰ χέρια τους πάνω στὰ κεφάλια τῶν ἑπτά, γιὰ νὰ τοὺς μεταδοθεῖ ἡ θεία χάρη, ἀπολύτως ἀναγκαία γιὰ τὴ ἐπιτέλεση τῆς διακονίας τους.
Ἔτσι «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ σφόδρα»· τὸ κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ προόδευε καὶ διαδιδόταν, καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν στὰ Ἱεροσόλυμα αὐξανόταν πάρα πολύ, καὶ πλῆθος πολὺ ἀπὸ τοὺς ἰερεῖς τῶν Ἰουδαίων ἀποδέχονταν τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεως.
Εἶναι ἀξιοθαύμαστο τὸ γεγονὸς ὅτι παρὰ τὰ προβλήματα ποὺ παρουσιάζονταν στὴν πρώτη Ἐκκλησία καί, κυρίως, παρὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς σφοδρὲς ἀντιδράσεις ποὺ ἀντιμετώπιζαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Ἰουδαίους, τὸ Εὐαγγέλιο κατακτοῦσε ὅλο καὶ περισσότερες ψυχές. Αὐτὴ εἶναι ἡ δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Συγκλονίζει τὶς ψυχὲς καὶ τὶς ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια καὶ τὴ σωτηρία.
Αὐτὸν τὸν θεῖο λόγο κηρύττει ἀκατάπαυστα ἡ Ἐκκλησία προβάλλοντας τὶς διδαχὲς τοῦ Εὐαγγελίου ὡς τὰ πιὸ γερὰ θεμέλια γιὰ τὴν κοινωνικὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀληθινὴ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ λαὸς ποὺ ἀποδέχεται αὐτὸ τὸν θεῖο λόγο ὡς ρυθμιστὴ τῆς ζωῆς του!
Αὐτοὺς τοὺς ἑπτὰ παρουσίασαν ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων. Καὶ οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ προσευχήθηκαν, ἔθεσαν τὰ χέρια τους πάνω στὰ κεφάλια τῶν ἑπτά, γιὰ νὰ τοὺς μεταδοθεῖ ἡ θεία χάρη, ἀπολύτως ἀναγκαία γιὰ τὴ ἐπιτέλεση τῆς διακονίας τους.
Ἔτσι «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ σφόδρα»· τὸ κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ προόδευε καὶ διαδιδόταν, καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν στὰ Ἱεροσόλυμα αὐξανόταν πάρα πολύ, καὶ πλῆθος πολὺ ἀπὸ τοὺς ἰερεῖς τῶν Ἰουδαίων ἀποδέχονταν τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεως.
Εἶναι ἀξιοθαύμαστο τὸ γεγονὸς ὅτι παρὰ τὰ προβλήματα ποὺ παρουσιάζονταν στὴν πρώτη Ἐκκλησία καί, κυρίως, παρὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς σφοδρὲς ἀντιδράσεις ποὺ ἀντιμετώπιζαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Ἰουδαίους, τὸ Εὐαγγέλιο κατακτοῦσε ὅλο καὶ περισσότερες ψυχές. Αὐτὴ εἶναι ἡ δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Συγκλονίζει τὶς ψυχὲς καὶ τὶς ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια καὶ τὴ σωτηρία.
Αὐτὸν τὸν θεῖο λόγο κηρύττει ἀκατάπαυστα ἡ Ἐκκλησία προβάλλοντας τὶς διδαχὲς τοῦ Εὐαγγελίου ὡς τὰ πιὸ γερὰ θεμέλια γιὰ τὴν κοινωνικὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀληθινὴ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ λαὸς ποὺ ἀποδέχεται αὐτὸ τὸν θεῖο λόγο ὡς ρυθμιστὴ τῆς ζωῆς του!
Ευαγγέλιο Κυριακής: Μάρκ. ιε΄43 – ις΄ 843 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.1 ΚΑΙ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.
Η τόλμη των δύο
Μεγάλη Παρασκευή απόγευμα, λίγο πριν γείρει ο ήλιος στη δύση του στο Γολγοθά. Ο Ιωάννης, ο αφοσιωμένος μαθητής του Κυρίου, και οι λίγες μαθήτριες που παρέμειναν εκεί ατενίζουν με αβάσταχτο πόνο και βαθιά θλίψη το νεκρό σώμα του αγαπημένου τους Κυρίου να κρέμεται άψυχο πάνω στον σταυρό. Κι ένας φόβος μεγάλος και απειλητικός τριγυρνά στη σκέψη όλων τους: ο κίνδυνος να μείνει άταφο το άχραντο σώμα του νεκρού αγαπημένου τους. Ποιος όμως θα τολμήσει να το ζητήσει για να του αποδώσουν νεκρικές τιμές; Και μάλιστα πριν δύσει ο ήλιος! Ο χρόνος κυλά αδυσώπητος. Σ’ αυτήν την κρίσιμη ώρα που το αδιέξοδο τρομοκρατεί τις καρδιές, μια αναπάντεχη λύση φαίνεται στον ορίζοντα. Κάποιοι ανηφορίζουν προς τον Γολγοθά. Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ο κρυφός μαθητής, και ο Νικόδημος, ο νυχτερινός μαθητής· εκλεκτά μέλη του Ιουδαϊκού Συνεδρίου. Τι να συμβαίνει άραγε; Μέσα στην καταχνιά της Μεγάλης Παρασκευής ο Ιωσήφ τόλμησε. Παρουσιάσθηκε στον Πιλάτο ζητώντας το σώμα του Χριστού. Ο Πιλάτος έμεινε έκπληκτος: Πώς τόσο γρήγορα πέθανε ο Ιησούς! Και όταν βεβαιώθηκε από τον εκατόνταρχο γι’ αυτό, απάντησε θετικά στον Ιωσήφ. Όλα πλέον γίνονται αστραπιαία. Ο Ιωσήφ αγόρασε καινούργιο σεντόνι και ο Νικόδημος προμηθεύτηκε εκατό λίτρα σμύρνας και αλόης. Και αφού έφθασαν στον Γολγοθά με πόνο βαθύ και δάκρυα πολλά, κατέβασαν ευλαβικά το σώμα του Κυρίου από τον σταυρό. Το τύλιξαν με τα οθόνια, το περίελουσαν με τα πολύτιμα μύρα τους και τα καυτά τους δάκρυα. Και το εναπέθεσαν στο καινούργιο μνημείο, που ήταν σκαλισμένο στο βράχο, και κύλησαν μπροστά ένα μεγάλο λίθο.
Ο κίνδυνος να μείνει το σώμα του Εσταυρωμένου άταφο ξεπεράστηκε. Για να γίνει όμως αυτό, κάποιοι τόλμησαν. Οι δυο κρυφοί μαθητές του Κυρίου που τώρα αποκαλύπτονται. Τώρα δεν υπολογίζουν ούτε τη θέση τους στο Ιουδαϊκό Συνέδριο ούτε τον κίνδυνο να γίνουν αποσυνάγωγοι. Τολμούν. Επειδή αγάπησαν τον Κύριο και πίστεψαν σ’ Αυτόν. Τώρα ήρθε η ώρα να αποδείξουν στην πράξη την πίστη τους. Και το αποδεικνύουν στην κρισιμότερη ώρα με σύνεση, αλλά και με τόλμη. Και δίνουν το μάθημα της τόλμης σ’ εμάς που κάποτε δειλιάζουμε ν’ αποκαλύψουμε τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Και μας καλούν να μη διστάζουμε να υψώνουμε τη φωνή μας όταν το κακό θριαμβεύει, όταν πολεμείται ο Χριστός και η Εκκλησία του. Αλλά να παίρνουμε θέση· να τολμούμε με σύνεση και θάρρος. Χωρίς να φοβόμαστε τις αντιδράσεις και το κόστος. Και οι κίνδυνοι θα υπερνικώνται.
Ο φόβος των μυροφόρων
Κοντά στο σταυρό του Κυρίου την ώρα της αποκαθηλώσεως οι αφοσιωμένες μαθήτριες του Κυρίου παρατηρούσαν προσεκτικά πού τοποθετήθηκε το σώμα του Κυρίου. Πώς άντεξαν να βλέπουν νεκρό Αυτόν που επί τρία χρόνια έδινε φως και ζωή; Πόσο θα ήθελαν να Του προσφέρουν και τα δικά τους ακριβά μύρα της αγάπης τους! Όμως ο χρόνος και ο νόμος δεν τους το επέτρεπε. Και αφού περίμεναν με αδημονία να περάσει το Σάββατο, αγόρασαν αρώματα για να έλθουν το πρωί της επόμενης ημέρας στον τάφο. Πολύ πρωί ξεκίνησαν για το μνημείο. Ένα θέμα μόνο τις προβλημάτιζε: Ποιος θα αποκυλίσει τον μεγάλο λίθο από την είσοδο του τάφου; Μόλις όμως πλησίασαν και έστρεψαν τα μάτια τους προς το μνημείο, είδαν έναν άγγελο να κάθεται στα δεξιά ντυμένο με λευκή στολή, και γέμισαν φόβο και κατάπληξη. Αυτός όμως τους είπε: Μη φοβάστε. Ζητάτε τον Ιησού τον Ναζαρηνό τον εσταυρωμένο. Αναστήθηκε! Δεν είναι εδώ. Να, είναι αδειανός ο τόπος που Τον έβαλαν. Αλλά πηγαίνετε και πέστε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι θα σας περιμένει στη Γαλιλαία. Εκεί θα τον δείτε, όπως σας το είχε πει. Και εκείνες έφυγαν από το μνημείο γεμάτες τρόμο και έκσταση. Και δεν είπαν τίποτε σε κανένα, διότι είχαν κυριευθεί από φόβο.
Γιατί όμως φοβήθηκαν οι γυναίκες αυτές; Αυτές ατρόμητες ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα προς το μνημείο και δεν υπολόγισαν ούτε τους μανιασμένους Ιουδαίους ούτε τους απειλητικούς Ρωμαίους στρατιώτες ούτε τους ληστές που καιροφυλακτούσαν ούτε το φόβο που ασφαλώς προκαλούσε η ώρα και ο τόπος ο ερημικός, τόπος νεκρών. Τι ήταν λοιπόν αυτός ο φόβος;
Οι γυναίκες αυτές είδαν το μνημείο κενό, τον λίθο αποκυλισμένο, τον άγγελο απαστράπτοντα να τους λέει κάτι που φαινόταν αδιανόητο: Ο εσταυρωμένος νεκρός «οὐκ ἔστιν ὧδε». Κι αυτές κυριεύθηκαν από τρόμο και έκσταση, διότι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι μέσα στο μνημείο έγινε κάτι πολύ μεγάλο. Το συγκλονιστικότερο θαύμα του κόσμου. Εκεί μέσα νικήθηκε ο θάνατος. Εκεί μέσα αναστήθηκε όχι ένας άνθρωπος, όπως πριν λίγες ημέρες ο Λάζαρος, αλλά ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος. Και αναστήθηκε όχι για να ξαναπεθάνει κάποτε, αλλά για να μην πεθάνει ποτέ. Και οι Μυροφόρες λοιπόν τά ‘χαν χαμένα, έμειναν εκστατικές, διότι δεν μπορούσαν τότε να διανοηθούν αυτό που τα πράγματα έδειχναν ότι εκεί στο κενό μνημείο, Αυτός που αναστήθηκε, Αυτός τον Οποίο διακονούσαν επί τρία χρόνια δεν ήταν μόνο ο Διδάσκαλός τους, ο Μεσσίας, ο μέγας προφήτης, αλλά ήταν ασυγκρίτως ανώτερος, ο ίδιος ο Θεός! Και μέσα από τα βάθη του νου τους μια αλήθεια, η μεγαλύτερη αλήθεια δονούσε τις καρδιές τους: ο Χριστός ανέστη!
http://www.xfd.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου