ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΜΑΪΟΥ 2016
Τοῦ Θωμᾶ: Τοῦ Εὐαγγελιστοῦ: Α΄ Ἰω. α΄ 1-7
Ὁ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· – καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν· – ὃ ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ’ ἡμῶν· καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. καὶ ταῦτα γράφομεν ὑμῖν, ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐπαγγελία ἣν ἀκηκόαμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἀναγγέλλομεν ὑμῖν, ὅτι ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία. ἐὰν εἴπωμεν ὅτι κοινωνίαν ἔχομεν μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐν τῷ σκότει περιπατῶμεν, ψευδόμεθα καὶ οὐ ποιοῦμεν τὴν ἀλήθειαν· ἐὰν δὲ ἐν τῷ φωτὶ περιπατῶμεν, ὡς αὐτός ἐστιν ἐν τῷ φωτί, κοινωνίαν ἔχομεν μετ᾿ ἀλλήλων, καὶ τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας.
ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ
1. Προσωπικὴ ἐμπειρία
Ἡ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ συμπίπτει φέτος μὲ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, πρὸς τιμὴν τοῦ ὁποίου ἀναγινώσκεται ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὴν Α΄ Καθολικὴ ἐπιστολή του. Στὴν περικοπὴ αὐτὴ ὁ «ἠγαπημένος μαθητὴς» τονίζει τὴ σημασία τῆς προσωπικῆς ἐμπειρίας τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Γράφει:
–Ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι, δίνουμε τὴ μαρτυρία μας γι’ αὐτὸ ποὺ ὑπῆρχε ἐξ ἀρχῆς καὶ τὸ ἀκούσαμε μὲ τὰ ἴδια μας τὰ αὐτιά, τὸ εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας, τὸ παρατηρήσαμε μὲ θαυμασμὸ καὶ τὰ χέρια μας τὸ ψηλάφησαν· «ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν». Δίνουμε δηλαδὴ τὴν προσωπικὴ μαρτυρία μας «περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς», γιὰ τὸν ἐνυπόστατο Λόγο, ὁ Ὁποῖος ἔχει μέσα Του ζωὴ καὶ τὴ μεταδίδει καὶ στοὺς ἄλλους. Αὐτὸν σᾶς κηρύττουμε.
Καὶ ἡ ζωή, δηλαδὴ ὁ Θεὸς Λόγος, φανερώθηκε στὸν κόσμο· ἐμεῖς τὸ εἴδαμε αὐτὸ καὶ μποροῦμε νὰ δώσουμε βέβαιη μαρτυρία καὶ νὰ σᾶς ἀναγγείλουμε τὴ ζωὴ τὴν αἰώνια, τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπῆρχε προανάρχως καὶ αἰωνίως δίπλα στὸν Πατέρα καὶ ἦταν ἑνωμένος μ’ Αὐτόν, καὶ φανερώθηκε σὲ μᾶς τοὺς Ἀποστόλους.
Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ ἔχουμε δεῖ κι ἔχουμε ἀκούσει ὡς αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες, ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς γιὰ νὰ ἔχετε κοινωνία καὶ στενὸ σύνδεσμο μαζί μας. Ἄλλωστε ἡ δική μας κοινωνία εἶναι σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱό Του Ἰησοῦ Χριστό.
Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰωάννης τονίζει μὲ ἔμφαση ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα κηρύττει εἶναι θαυμαστὰ γεγονότα ποὺ ἔζησαν αὐτὸς καὶ οἱ ἄλλοι Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Τρία χρόνια συναναστρέφονταν μὲ τὸν Κύριο, περπατοῦσαν καὶ συζητοῦσαν μαζί Του κι ἔβλεπαν τὰ ὑπερφυσικὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσε. Μάλιστα, ἐκεῖνο ποὺ σημάδεψε τὴ ζωή τους ἦταν τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ ὅλα τὰ θαύματα, ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου, ἡ Ἀνάσταση!
Οἱ ἴδιοι οἱ Μαθητὲς εἶδαν τὸν ἀναστάντα Κύριο νὰ ἐμφανίζεται ἐπανειλημμένως, εἴτε μόνο σ’ αὐτοὺς εἴτε σὲ περισσότερους ἀνθρώπους, ὥστε νὰ μὴ χωρεῖ ἀμφιβολία γιὰ τὸ γεγονός. Ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶναι ὁ μόνος ποὺ διασώζει τὸ πολὺ εὔγλωττο περιστατικὸ μὲ τὸν ἀπόστολο Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος ἔλειπε ἀπὸ τὴν πρώτη ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος ἐνώπιον τῶν συναγμένων Μαθητῶν καὶ ζητοῦσε νὰ δεῖ καὶ νὰ ψηλαφήσει τὸν ἀναστημένο Κύριο γιὰ νὰ πιστέψει. Καὶ πράγματι, ὁ ἀναστὰς Κύριος ἐμφανίστηκε πάλι ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν, παρόντος καὶ τοῦ Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴ χειροπιαστὴ πραγματικότητα ἔσπευσε νὰ διατρανώσει τὴν ὁμολογία του: «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου»! Αὐτὴ τὴ σωτήρια ὁμολογία ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας.
Συνεπῶς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀδιάψευστο γεγονὸς ποὺ κατέγραψαν αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὁ ὁποῖος μᾶς παρέδωσε γραπτὴ τὴ μαρτυρία του μέσα στὰ θεόπνευστα συγγράμματά του: τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, τὶς τρεῖς Ἐπιστολὲς καὶ τὴν Ἀποκάλυψη.
Εἶναι ζωντανὴ, λοιπόν, ἡ πίστη μας! Εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, ποὺ μᾶς συνδέει πνευματικὰ μὲ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μᾶς φέρνει σὲ κοινωνία μὲ τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό. Αὐτὴ «τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» προβάλλει ἡ Ἐκκλησία σὲ κάθε θεία Λειτουργία ὡς αἴτημα τῶν πιστῶν καὶ ἀσύλληπτη θεία δωρεά.
–Ἐμεῖς οἱ Ἀπόστολοι, δίνουμε τὴ μαρτυρία μας γι’ αὐτὸ ποὺ ὑπῆρχε ἐξ ἀρχῆς καὶ τὸ ἀκούσαμε μὲ τὰ ἴδια μας τὰ αὐτιά, τὸ εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας, τὸ παρατηρήσαμε μὲ θαυμασμὸ καὶ τὰ χέρια μας τὸ ψηλάφησαν· «ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν». Δίνουμε δηλαδὴ τὴν προσωπικὴ μαρτυρία μας «περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς», γιὰ τὸν ἐνυπόστατο Λόγο, ὁ Ὁποῖος ἔχει μέσα Του ζωὴ καὶ τὴ μεταδίδει καὶ στοὺς ἄλλους. Αὐτὸν σᾶς κηρύττουμε.
Καὶ ἡ ζωή, δηλαδὴ ὁ Θεὸς Λόγος, φανερώθηκε στὸν κόσμο· ἐμεῖς τὸ εἴδαμε αὐτὸ καὶ μποροῦμε νὰ δώσουμε βέβαιη μαρτυρία καὶ νὰ σᾶς ἀναγγείλουμε τὴ ζωὴ τὴν αἰώνια, τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπῆρχε προανάρχως καὶ αἰωνίως δίπλα στὸν Πατέρα καὶ ἦταν ἑνωμένος μ’ Αὐτόν, καὶ φανερώθηκε σὲ μᾶς τοὺς Ἀποστόλους.
Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ ἔχουμε δεῖ κι ἔχουμε ἀκούσει ὡς αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες, ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς γιὰ νὰ ἔχετε κοινωνία καὶ στενὸ σύνδεσμο μαζί μας. Ἄλλωστε ἡ δική μας κοινωνία εἶναι σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱό Του Ἰησοῦ Χριστό.
Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰωάννης τονίζει μὲ ἔμφαση ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα κηρύττει εἶναι θαυμαστὰ γεγονότα ποὺ ἔζησαν αὐτὸς καὶ οἱ ἄλλοι Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Τρία χρόνια συναναστρέφονταν μὲ τὸν Κύριο, περπατοῦσαν καὶ συζητοῦσαν μαζί Του κι ἔβλεπαν τὰ ὑπερφυσικὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσε. Μάλιστα, ἐκεῖνο ποὺ σημάδεψε τὴ ζωή τους ἦταν τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ ὅλα τὰ θαύματα, ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου, ἡ Ἀνάσταση!
Οἱ ἴδιοι οἱ Μαθητὲς εἶδαν τὸν ἀναστάντα Κύριο νὰ ἐμφανίζεται ἐπανειλημμένως, εἴτε μόνο σ’ αὐτοὺς εἴτε σὲ περισσότερους ἀνθρώπους, ὥστε νὰ μὴ χωρεῖ ἀμφιβολία γιὰ τὸ γεγονός. Ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶναι ὁ μόνος ποὺ διασώζει τὸ πολὺ εὔγλωττο περιστατικὸ μὲ τὸν ἀπόστολο Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος ἔλειπε ἀπὸ τὴν πρώτη ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος ἐνώπιον τῶν συναγμένων Μαθητῶν καὶ ζητοῦσε νὰ δεῖ καὶ νὰ ψηλαφήσει τὸν ἀναστημένο Κύριο γιὰ νὰ πιστέψει. Καὶ πράγματι, ὁ ἀναστὰς Κύριος ἐμφανίστηκε πάλι ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν, παρόντος καὶ τοῦ Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴ χειροπιαστὴ πραγματικότητα ἔσπευσε νὰ διατρανώσει τὴν ὁμολογία του: «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου»! Αὐτὴ τὴ σωτήρια ὁμολογία ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας.
Συνεπῶς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀδιάψευστο γεγονὸς ποὺ κατέγραψαν αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὁ ὁποῖος μᾶς παρέδωσε γραπτὴ τὴ μαρτυρία του μέσα στὰ θεόπνευστα συγγράμματά του: τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, τὶς τρεῖς Ἐπιστολὲς καὶ τὴν Ἀποκάλυψη.
Εἶναι ζωντανὴ, λοιπόν, ἡ πίστη μας! Εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, ποὺ μᾶς συνδέει πνευματικὰ μὲ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μᾶς φέρνει σὲ κοινωνία μὲ τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό. Αὐτὴ «τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» προβάλλει ἡ Ἐκκλησία σὲ κάθε θεία Λειτουργία ὡς αἴτημα τῶν πιστῶν καὶ ἀσύλληπτη θεία δωρεά.
2. Πορεία μέσα στὸ φῶς!
Τὸ πόσο σημαντικὸ γιὰ μᾶς εἶναι τὸ νὰ ἔχουμε αὐτὴ τὴν κοινωνία, τὸ ὑπογραμμίζει στὴ συνέχεια ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής:
Σᾶς τὰ γράφουμε αὐτά, γράφει, γιὰ νὰ εἶναι τέλεια ἡ χαρὰ ὅλων μας, καθὼς θὰ διατηροῦμε αὐτὸ τὸν στενὸ σύνδεσμο καὶ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξύ μας.
Κι αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπόσχεση ποὺ ἔχουμε ἀκούσει ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο καὶ τὴν ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς, ὅτι δηλαδὴ «ὁ Θεὸς φῶς ἐστι»· εἶναι φῶς ποὺ ἀκτινοβολεῖ ἁγιότητα καὶ ἀλήθεια, καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα Του τίποτε τὸ σκοτεινό, καμία σκιὰ ποὺ δημιουργοῦν ἡ ἄγνοια κι ἡ ἁμαρτία.
Ἐὰν λοιπὸν ποῦμε ὅτι ἔχουμε στενὴ σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό, καὶ ταυτόχρονα ἡ γενικότερη συμπεριφορά μας εἶναι σκοτεινὴ καὶ ἁμαρτωλή, λέμε ψέματα, καὶ οἱ πράξεις μας δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἀλήθεια. «Ἐὰν δὲ ἐν τῷ φωτὶ περιπατῶμεν, ὡς αὐτός ἐστιν ἐν τῷ φωτί», ἐὰν δηλαδὴ βαδίζουμε στὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητας κι ἔτσι ζοῦμε στὸ φῶς, ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι μέσα στὸ φῶς, τότε ἔχουμε στενὴ σχέση καὶ κοινωνία μεταξύ μας, καὶ ἡ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ Του, μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία.
Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ χαρίζει ὁ Χριστὸς στὴν Ἐκκλησία Του: πορεία μέσα στὸ φῶς! Στὸ φῶς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴ συγχώρηση ποὺ μᾶς ἐξασφάλισε Ἐκεῖνος. Στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπιστίας. Στὸ φῶς τῆς ἁγιότητας ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ σὲ καθαρὴ καὶ ἁγνὴ ζωή, μακριὰ ἀπὸ τὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Αὐτὸ τὸ φῶς ἂς ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς. Ἂς γίνουμε «τέκνα φωτὸς» ποὺ θὰ ἀκτινοβολοῦμε τὸ φῶς τοῦ ἀναστάντος Κυρίου στὸ σύγχρονο κόσμο ὡς μαρτυρία ἀληθινῆς πίστεως καὶ ἁγίας ζωῆς!
Σᾶς τὰ γράφουμε αὐτά, γράφει, γιὰ νὰ εἶναι τέλεια ἡ χαρὰ ὅλων μας, καθὼς θὰ διατηροῦμε αὐτὸ τὸν στενὸ σύνδεσμο καὶ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξύ μας.
Κι αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπόσχεση ποὺ ἔχουμε ἀκούσει ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο καὶ τὴν ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς, ὅτι δηλαδὴ «ὁ Θεὸς φῶς ἐστι»· εἶναι φῶς ποὺ ἀκτινοβολεῖ ἁγιότητα καὶ ἀλήθεια, καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα Του τίποτε τὸ σκοτεινό, καμία σκιὰ ποὺ δημιουργοῦν ἡ ἄγνοια κι ἡ ἁμαρτία.
Ἐὰν λοιπὸν ποῦμε ὅτι ἔχουμε στενὴ σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό, καὶ ταυτόχρονα ἡ γενικότερη συμπεριφορά μας εἶναι σκοτεινὴ καὶ ἁμαρτωλή, λέμε ψέματα, καὶ οἱ πράξεις μας δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἀλήθεια. «Ἐὰν δὲ ἐν τῷ φωτὶ περιπατῶμεν, ὡς αὐτός ἐστιν ἐν τῷ φωτί», ἐὰν δηλαδὴ βαδίζουμε στὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητας κι ἔτσι ζοῦμε στὸ φῶς, ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι μέσα στὸ φῶς, τότε ἔχουμε στενὴ σχέση καὶ κοινωνία μεταξύ μας, καὶ ἡ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ Του, μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία.
Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ χαρίζει ὁ Χριστὸς στὴν Ἐκκλησία Του: πορεία μέσα στὸ φῶς! Στὸ φῶς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴ συγχώρηση ποὺ μᾶς ἐξασφάλισε Ἐκεῖνος. Στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπιστίας. Στὸ φῶς τῆς ἁγιότητας ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ σὲ καθαρὴ καὶ ἁγνὴ ζωή, μακριὰ ἀπὸ τὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Αὐτὸ τὸ φῶς ἂς ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς. Ἂς γίνουμε «τέκνα φωτὸς» ποὺ θὰ ἀκτινοβολοῦμε τὸ φῶς τοῦ ἀναστάντος Κυρίου στὸ σύγχρονο κόσμο ὡς μαρτυρία ἀληθινῆς πίστεως καὶ ἁγίας ζωῆς!
Ευαγγέλιο Κυριακής: Ιωάν. κ’ 19-3119 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. 20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. 21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα ¨Αγιον· 23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. 24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. 25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. 26 Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν. 27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. 29 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες.30 Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· 31 ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
Ημέρα Κυριακή
Αργά το απόγευμα της ημέρας της Αναστάσεως οι δέκα μαθητές χωρίς τον Θωμά είναι συγκεντρωμένοι σ’ ένα σπίτι στην Ιερουσαλήμ. Κι ενώ οι καρδιές τους είναι βαθιά πληγωμένες από τα γεγονότα της Παρασκευής και οι θύρες του σπιτιού κλειδαμπαρωμένες, ξαφνικά εμφανίζεται ο αναστημένος Κύριος ανάμεσά τους και τους λέει: «Εἰρήνη ὑμῖν». κι αμέσως τους δείχνει τα σημάδια των πληγών του, για να πεισθούν ότι είναι ο ίδιος ο Διδάσκαλός τους που αναστήθηκε. Πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα, πώς τόσο ξαφνικά η χαρά πλημμύρισε τις καρδιές τους! Και ο Κύριος τους ξαναλέει: «Εἰρήνη ὑμῖν»· όπως με απέστειλε ο Πατέρας μου στον κόσμο για το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, έτσι κι εγώ στέλνω εσάς να συνεχίσετε το έργο μου. Και τους μετέδωσε πνοή ουράνιας ζωής εμφυσώντας στο πρόσωπό τους και λέγοντας: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον». Όσων ανθρώπων τις αμαρτίες θα συγχωρείτε, θα είναι συγχωρημένες από τον Θεό, και όποιων δεν τις συγχωρείτε, θα μένουν ασυγχώρητες.
Σε λίγο ο Κύριος έγινε άφαντος. Η ημέρα όμως εκείνη χαράχθηκε ανεξίτηλα στην καρδιά τους ως η ιερότερη της ζωής τους. Ήταν η ημέρα εκείνη, η μία των Σαββάτων, η Κυριακή της Αναστάσεως. Αυτήν ακριβώς τη σημασία της ημέρας θέλει να τονίσει ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει: «τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων».
Βέβαια οι άγιοι Απόστολοι δεν είχαν καταλάβει αμέσως τη σημασία εκείνης της πρώτης Κυριακής στην ιστορία του Κόσμου. Όμως ο ίδιος ο Κύριος κατέδειξε την ιερή θέση της ευθύς εξαρχής. Αυτός την ευλόγησε με την Ανάστασή του. Αυτός οικονόμησε έτσι τα πράγματα, ώστε να είναι συναγμένοι την ημέρα εκείνη οι άγιοι Απόστολοι για να τους προσφέρει τα αγαθά της Αναστάσεώς του. Ημέρα Κυριακή πάλι, μετά από οκτώ μέρες, εμφανίζεται στους ένδεκα. Ημέρα Κυριακή κατόπιν αποστέλλει το Άγιο Πνεύμα στους μαθητές του. Ημέρα Κυριακή αργότερα αποκαλύπτεται στην Πάτμο στον ευαγγελιστή Ιωάννη. Βέβαια ο Αναστάς είναι παρών μέσα στο λαό του κάθε μέρα, ιδιαιτέρως όμως κάθε Κυριακή ζητά από τους πιστούς όλων των αιώνων να είμαστε συναγμένοι για να Τον δούμε με τα μάτια της ψυχής μας και να Τον ψηλαφήσουμε. Κι εκείνος να μας ευλογήσει και να μας μεταδώσει την ειρήνη του. Να εγκαταστήσει μέσα μας ανάπαυση και χαρά. Να μας προσφέρει διά των λειτουργών του τη συγχώρηση των αμαρτιών μας. Θέλει να μας κάνει συνδαιτυμόνες στο δείπνο του. Να μας προσφέρει τα ακριβότερα δώρα του, το Τίμιο Σώμα του και το Άχραντο Αίμα του. Μας περιμένει κάθε Κυριακή να μας δώσει δύναμη νέας ζωής. Ώστε να σκορπιστούμε στα σπίτια μας, να μεταδώσουμε την εμπειρία που ζούμε στο Ναό κάθε Κυριακή. Ώσπου να γίνει όλη η ζωή μας μια Κυριακή αιώνια, αληθινή. Μην απουσιάζουμε λοιπόν καμία Κυριακή από το Ναό του Θεού.
Όχι απομόνωση
Ο Θωμάς δυστυχώς απουσίαζε από τη σύναξη αυτή της Κυριακής. Κι όταν τον είδαν κάποια άλλη στιγμή οι μαθητές και γεμάτοι ενθουσιασμό του είπαν: «τον είδαμε τον Κύριο!», αυτός έλεγε: Εάν δεν Τον δω με τα μάτια μου και δεν βάλω το δάκτυλό μου στο σημάδι των καρφιών, δεν πρόκειται να πιστεύσω. Οκτώ μέρες μαρτυρικές πέρασε ο Θωμάς. Μέχρι την επόμενη Κυριακή· όταν ήταν και πάλι συναγμένοι οι μαθητές, μαζί τώρα με τον Θωμά. Οι θύρες του σπιτιού και πάλι κλειστές και ξαφνικά ήλθε και πάλι ο Ιησούς ανάμεσά τους λέγοντας: «Εἰρήνη ὑμῖν». Κι έπειτα στράφηκε στον Θωμά και του είπε: Έλα, Θωμά, φέρε το δάχτυλό σου εδώ στα σημάδια των πληγών μου, δες τα χέρια μου, βάλε το χέρι σου στην πλευρά μου, και μην αφήνεις τον εαυτό σου να κυριευθεί από απιστία, αλλά γίνε πιστός. Τότε ο Θωμάς σε μία έκρηξη χαράς αναφώνησε: Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου! Και ο Κύριος του απαντά: Πιστεύεις επειδή με είδες! Είναι μακάριοι αυτοί που θα πιστεύσουν σε μένα χωρίς να με έχουν δει.
Γιατί όμως ο Θωμάς έδειξε τέτοια δυσπιστία; Πώς δεν θυμήθηκε τις προρρήσεις του Κυρίου για την Ανάστασή του; Πώς δεν θυμήθηκε την ανάσταση του υιού της χήρας της Ναΐν και του Λαζάρου που τις είχε δει με τα μάτια του; Και τώρα γιατί, ενώ οι άλλοι μαθητές τον διαβεβαίωναν, παρέμεινε δύσπιστος;
Ο Θωμάς βέβαια είχε κάποια δυσκολία. Ήταν ένας χαρακτήρας συναισθηματικός, ευαίσθητος και μελαγχολικός. Ο θάνατος του λατρευτού του Κυρίου ασφαλώς τον είχε βυθίσει σε κατάσταση απογοητεύσεως και μελαγχολίας. Εδώ όμως ακριβώς έκανε ένα τραγικό λάθος, απομονώθηκε από τους άλλους μαθητές. Γι’ αυτό και ταλανίστηκε πολύ τόσες μέρες. Οι άλλοι πανηγύριζαν κι αυτός υπέφερε. Δεν ήταν βέβαια άπιστος, αλλά βρισκόταν σε κατάσταση κρίσιμη. Κινδύνευε πολύ.
Και ο Κύριος συγκαταβαίνει στην ολιγοπιστία του Θωμά. Κι έρχεται την ίδια μέρα και ώρα, στον ίδιο τόπο, με τον ίδιο τρόπο, λέγοντας τα ίδια λόγια, για να επαναφέρει το Θωμά στην πίστη. Και με μία τρυφερότητα μοναδική του δείχνει ότι γνωρίζει το δράμα που πέρασε και θέλει να τον οδηγήσει σε πίστη και μετάνοια. Διδάσκει όμως ταυτόχρονα κι αυτόν και όλους μας να μην απομονωνόμαστε ποτέ όταν μας ζώνουν λογισμοί αμφιβολιών και απογοητεύσεων. Διότι έτσι κινδυνεύουμε. Αλλά να προστρέχουμε στο έλεος του Κυρίου, μέσα στην κοινωνία των πιστών, στην αγία μας Εκκλησία, για να λάβουμε πίστη και δύναμη, χαρά κι ελπίδα. Και να αναφωνούμε μαζί με τον Θωμά: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου»!
ΠΗΓΗ: Ο ΣΩΤΗΡ- ΧΦΔ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου