Μὲ τὴ δὐναμη τοῦ Χριστοῦ
Ἀπόστολος Κυριακῆς 7 Μαΐου, Παραλύτου, Πράξ. θ΄ 32-42
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας Λύδδαν. εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε ᾿Ιησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. καὶ εὐθέως ἀνέστη. καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. ᾿Εν ᾿Ιόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. ἐγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ ᾿Ιόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. ἀναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς ᾿Ιόππης, καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.
«Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς»
Δύο θαύματα μᾶς παρουσιάζει τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ θεραπεία τοῦ Αἰνέα, ποὺ ἦταν παράλυτος ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη, καὶ τὸ ἄλλο ἡ ἀνάσταση τῆς Ταβιθά, πιστῆς χριστιανῆς ἀφοσιωμένης στὰ ἔργα τῆς φιλανθρωπίας. Θαύματα πράγματι ἐκπληκτικά, τὰ ὁποῖα ἐπετέλεσε ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὄχι γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει ἢ νὰ κερδίσει τὴ δόξα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὁδηγήσει κι ἄλλες ψυχὲς στὴ σωτηρία. Γι’ αὐτὸ καί, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ θεραπεύσει τὸν παράλυτο Αἰνέα, φώναξε δυνατὰ ὥστε νὰ τὸν ἀκούσουν ὅλοι: «Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός»! Πρόσεξε, Αἰνέα! Ὄχι ἐγὼ ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς σὲ γιατρεύει ἀπὸ τὴν παραλυσία σου.
Αὐτὸς ἀκριβῶς ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Πέτρου μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ ὑπογραμμίσουμε ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι Αὐτὸς ποὺ ἐνεργεῖ τὰ θαύματα στὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων ἀλλὰ καὶ τελεσιουργεῖ τὰ ἱερὰ Μυστήρια μέσα στὴν Ἐκκλησία.
1. Τὰ θαύματα τῶν Ἁγίων
Εἶναι πράγματι ἀξιοσημείωτο τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀπόστολος Πέτρος δὲν περιορίζεται στὴ θεραπεία τοῦ παραλύτου, ἀλλὰ φροντίζει παράλληλα, ὥστε νὰ γίνει ἀμέσως φανερὸ ποιὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς αὐτουργὸς τῆς θεραπείας, δηλαδὴ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.
Καὶ σὲ ἄλλη παρόμοια περίπτωση ὁ ἴδιος φλογερὸς Ἀπόστολος, ὅταν τοῦ ζήτησαν νὰ δώσει ἐξηγήσεις ἐνώπιον τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Συνεδρίου γιὰ τὴ θεραπεία ἑνὸς ἐκ γενετῆς χωλοῦ, δὲν δίστασε νὰ ὁμολογήσει αὐτὴ τὴν ἀλήθεια: Ἂς γνωρίζετε κι ἐσεῖς κι ὅλος ὁ λαός, τοὺς εἶπε, ὅτι «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου», δηλαδὴ μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ἀνάπηρος αὐτὸς ἄνθρωπος ἔγινε καλὰ καὶ στέκεται τώρα μπροστά σας ὑγιής... Καὶ νὰ εἶστε βέβαιοι, συνέχισε, ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία»· μὲ κανέναν ἄλλον δὲν μπορεῖτε νὰ ἐπιτύχετε τὴ σωτηρία σας παρὰ μόνο μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ (Πράξ. δ΄ 10-12).
Ἡ ἄμεση ἐξάρτηση τῶν Ἁγίων ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου φαίνεται ξεκάθαρα καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι προσεύχονται θερμὰ καὶ ἐπικαλοῦνται μὲ πίστη τὴν βοήθεια τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ προτοῦ πραγματοποιήσουν κάποιο θαῦμα. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ βασικὴ διαφορὰ τῶν θαυμάτων τῶν Ἁγίων ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου. Ἔτσι βλέπουμε ὅτι ὁ προφήτης Ἠλίας πρῶτα προσευχήθηκε θερμὰ κι ὕστερα ἀνέστησε τὸν υἱὸ τῆς χήρας τῶν Σαρεπτῶν. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, γονάτισε καὶ προσευχήθηκε κι ὕστερα ἀνέστησε τὴν Ταβιθά. Ἀντίθετα ὁ Κύριος εἶπε ἀπλῶς ἕνα λόγο στὸν υἱὸ τῆς χήρας τῆς Ναΐν: «Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι» (Λουκ. ζ΄ 14)· στὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου: «Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω, ἔγειρε» (Μάρκ. ε΄ 41)· καὶ στὸν Λάζαρο: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (Ἰω. ια΄ 43)· καὶ τὰ θαύματα ἔγιναν ἀμέσως! Οἱ νεκροὶ ἐπανῆλθαν στὴ ζωή, διότι Αὐτὸς ποὺ τοὺς κάλεσε ἦταν ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, ὁ παντοδύναμος Θεός!
2. Ὁ Χριστὸς ἀοράτως παρὼν
Ἡ παντοκρατορικὴ δύναμη τοῦ Κυρίου ποὺ ἐνεργεῖ κάθε θαῦμα εἶναι ἡ ἴδια ποὺ τελεσιουργεῖ καὶ τὰ ἱερὰ Μυστήρια μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὅπως γράφει καὶ ὁ καθηγητὴς Π. Τρεμπέλας στὴ Δογματική (τόμος Γ΄, σελ. 287), ὁ πραγματικὸς τελεσιουργὸς τῶν Μυστηρίων δὲν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ ἱερέας, ἀλλὰ «αὐτὸς οὗτος ὁ ἀοράτως παρὼν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ αὐτοῦ καὶ ἐνεργῶν μέγας ἀρχιερεὺς» Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.
Ἔτσι μπορεῖ μὲν νὰ βλέπουμε μὲ τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς μας τὸν ἱερέα νὰ προσφέρει τὴν ἀναίμακτη θυσία, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι «ὁ προσφέρων» καὶ συγχρόνως «ὁ προσφερόμενος». Ὅπως λέγει πολὺ ἐκφραστικὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ ἅγιον Πνεῦμα πάντα οἰκονομεῖ· ὁ δὲ ἱερεὺς τὴν ἑαυτοῦ δανείζει γλῶτταν, καὶ τὴν ἑαυτοῦ παρέχει χεῖρα»· δηλαδὴ τὰ πάντα γίνονται ἀπὸ τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὁ ἱερέας ἁπλῶς δανείζει τὴ γλώσσα του καὶ διαθέτει τὸ χέρι του (ΕΠΕ 14, 716).
Συνεπῶς κάθε φορὰ ποὺ προσερχόμαστε στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ἂς στεκόμαστε μὲ ἱερὸ δέος καὶ συναίσθηση ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι ἐνώπιόν μας καὶ τελεῖ τὰ ἅγια Μυστήρια. Αὐτὸς μᾶς συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, Αὐτὸς μᾶς μεταδίδει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του ὅταν κοινωνοῦμε, Αὐτὸς εὐλογεῖ τὸν γάμο, τελεῖ τὴ βάπτιση, χειροτονεῖ τοὺς κληρικούς, παρέχει τὴν ἴαση στοὺς ἀσθενεῖς μὲ τὸ ἅγιο Εὐχέλαιο. Ὅπως λέγει πάλι ὁ χρυσορρήμων Πατήρ, «τὸ πᾶν ὁ Θεὸς ἐργάζεται».
❁ ❁ ❁
Ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι γεμάτη ἀπὸ θαύματα. Ἀκοῦμε, διαβάζουμε ἢ ἔχουμε καὶ προσωπικὴ πείρα ἀπὸ θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ πολλῶν ἀκόμη Ἁγίων, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, τοῦ νεοφανοῦς ἁγίου μεγαλομάρτυρος Ἐφραὶμ τοῦ θαυματουργοῦ, ποὺ μόλις χθὲς ἑορτάσαμε. Ὅπως ὅμως ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ἔτσι καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι μᾶς φωνάζουν: Πρόσεχε! Ὁ Χριστὸς ἐπιτελεῖ τὸ θαῦμα! Ἐκεῖνος ἐνεργεῖ διὰ τῶν Ἁγίων του καὶ τῶν λειτουργῶν του καὶ σοῦ χαρίζει ἴαση ψυχῆς καὶ σώματος, δύναμη, χάρη καὶ ἁγιασμό. Ἐκεῖνον λοιπὸν ἂς ἀναγνωρίζουμε ὡς κύριο Εὐεργέτη μας καὶ ἂς Τὸν ἀκολουθοῦμε πιστὰ τηρώντας τὶς ἅγιες ἐντολές του, γιὰ νὰ βροῦμε κοντά του τὴ λύτρωση καὶ τὴ σωτηρία μας.
Ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων μας
Εὐαγγέλιον Κυριακῆς 7 Μαΐου 2017, Παραλύτου (Ἰωάν. ε΄ 1-15)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.
«Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει»
Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα εἴδαμε ὅτι ὁ Κύριος ἐπισκέφθηκε ἕναν τόπο ὅπου ὑπῆρχε πολὺς πόνος, τὴν «κολυμβήθρα» Βηθεσδά, μιὰ δεξαμενὴ δίπλα στὴν ὁποία παρέμεναν πολλοὶ ἄρρωστοι. Ἐκεῖ πρόσεξε ἕναν ἐγκαταλειμμένο ἄρρωστο ποὺ ἦταν παράλυτος επὶ 38 χρόνια· τὸν πλησίασε καὶ μ᾿ ἕνα πρόσταγμά Του τὸν θεράπευσε. Μὲ ἀφορμὴ αὐτὸ τὸ θαῦμα ἂς μελετήσουμε μιὰ πολὺ παρήγορη ἀλήθεια, ποὺ ἀκοῦμε καὶ σὲ Εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας: ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι «ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν».
1. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Ἰατρὸς τῶν σωμάτων μας
Εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ ἀναπτύξει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἐπιστήμη τῆς Ἰατρικῆς, ὥστε νὰ ἀνακουφίζεται ἢ καὶ νὰ θεραπεύεται ὁ ἀσθενής. Γι᾿ αὐτὸ καὶ προτρέπει: «Τίμα ἰατρόν… καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος» (Σ. Σειρ. λη´ [38] 1). Νὰ ἀποδίδεις τιμὴ στὸ γιατρό, διότι πράγματι ὁ Θεὸς τὸν ἔκανε. Εἰδικὰ μάλιστα ἡ θαυμαστὴ πρόοδος τῆς Ἰατρικῆς τὶς τελευταῖες δεκαετίες εἶναι ἕνα μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸ σύγχρονο ἄνθρωπο ποὺ ζεῖ ἀφύσικη καὶ ἀνθυγιεινὴ ζωή.
Τὴν ἰδιαίτερη ἄλλωστε συμπάθειά Του πρὸς τὸν ἀσθενὴ ἔδειξε ὁ Κύριος κατεξοχὴν στὴν ἐπὶ γῆς ζωή Του. Ποτὲ δὲν ἔδιωξε κανέναν ἄρρωστο, γιὰ κανένα δὲν ἀδιαφόρησε. Θεράπευσε ἀναρίθμητους ἀσθενεῖς ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ κάθε εἴδους ἀσθένεια καὶ Τὸν πλησίαζαν μὲ πίστη. Θεράπευσε καὶ τὸν παράλυτο τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς χωρὶς ἐκεῖνος νὰ Τοῦ τὸ ζητήσει, διότι ὁ Κύριος γνώριζε ὅτι «πολὺν ἤδη χρόνον εἶχε», ἦταν πολλὰ χρόνια ἄρρωστος, εἶχε ὠφεληθεῖ ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του καὶ δὲν εἶχε κανένα νὰ τὸν βοηθήσει. Ὁ Κύριος γνωρίζει ὅλα τὰ βάσανά μας καὶ ἀναλόγως μᾶς βοηθάει.
Οἱ ἀρρώστιες εἶναι συνέπεια τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἁμαρτία. Ὁ δὲ Κύριος τὶς θεράπευε ἐξουσιαστικά, ἀφοῦ μὲ τὴ σταυρική Του θυσία ἐπρόκειτο νὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἐφόσον θὰ θεράπευε τὴν αἰτία, τὴν ἁμαρτία, εἶχε τὴν ἐξουσία νὰ θεραπεύει καὶ τὴ συνέπεια, τὴν ἀρρώστια. Ἔτσι, ἐκπλήρωσε τὴν προφητεία: «Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασε» (Ματθ. η´ 17). Αὐτὸς πῆρε τὶς ἀσθένειές μας καὶ βάσταξε πάνω Του τὶς ἀρρώστιες μας.
Ἐπιπλέον συνέστησε εἰδικὸ ἱερὸ Μυστήριο γιὰ τὶς ἀσθένειες, τὸ ἅγιο Εὐχέλαιο, μὲ τὸ ὁποῖο λαμβάνουμε τὴ θεραπεία ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀσθένεια, ἂν εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας, καὶ ὁπωσδήποτε λαμβάνουμε πλούσια Χάρι καὶ οὐράνια παρηγοριά.
2. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Ἰατρὸς καὶ τῶν ψυχῶν μας
Ὁ Θεὸς ὅμως ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ὑγεία ὄχι μόνο τοῦ σώματος ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς. Ποιὰ εἶναι ἡ ἀσθένεια τῆς ψυχῆς; Ἡ ἁμαρτία. Ὁ Κύριος τὴν θεράπευσε μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο: μὲ τὴν ἄφθαστη διδασκαλία Του, μὲ τὸ πανάγιο παράδειγμά Του ἀλλὰ κυρίως, ὅπως ἤδη εἴπαμε, μὲ τὴ σταυρική Του θυσία. Κατεξοχὴν ὁ Ἐσταυρωμένος εἶναι ὁ Ἰατρὸς τῶν ψυχῶν μας. «Τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ… καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας», ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (Α´ Ἰω. α´ 7).
Ἵδρυσε δὲ ὡς μοναδικὸ ἰατρεῖο ψυχῶν τὴν Ἐκκλησία, ὅπου πνέει ζωογόνος ἀέρας ὑγείας, ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὴ δύναμη νὰ θεραπεύει κάθε ἄρρωστη ψυχή, ἀκόμη καὶ νὰ ἀνασταίνει τὴν πνευματικὰ νεκρὴ ψυχή. Τί ἀνακούφιση μᾶς χαρίζει τὸ φιλάνθρωπο Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως! Καὶ τί ζωὴ καὶ πλήρωμα ζωῆς τὸ ἅγιο Ποτήριο τῆς Θείας Κοινωνίας!
Ἀλλὰ καὶ ὅλα ὅσα συμβαίνουν στὴ ζωή μας, οἱ χαρὲς καὶ οἱ λύπες, εἶναι θεραπευτικὰ μέσα, φάρμακα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, φάρμακα γλυκὰ καὶ φάρμακα πικρά. Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ ποῦμε ὅτι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν καθένα μας ἔχει ὡς κύριο σκοπὸ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας, δηλαδὴ τὴ σωτηρία, τὸν ἐξαγιασμό της.
Ὅλα συμβάλλουν στὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς μας, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ἀρκεῖ νὰ συνεργασθοῦμε μὲ τὸν Ἰατρὸ καὶ ν᾿ ἀκούσουμε τὴ συμβουλή Του, τὴ συμβουλὴ ποὺ ἔδωσε στὸ θεραπευμένο παράλυτο σήμερα: «Μηκέτι ἁμάρτανε»!
***
Πόσο φιλάνθρωπος εἶναι ὁ Κύριός μας! Ἁμαρτήσαμε, Τὸν περιφρονήσαμε. Ἐκεῖνος ὅμως μᾶς συμπάθησε στὸ κατάντημά μας. Ἐξαιτίας τῆς ἀποστασίας μας εἰσῆλθαν στὴ ζωή μας οἱ ἀρρώστιες, καὶ δὲν ἀδιαφόρησε γιὰ τὸν πόνο καὶ τὴν ταλαιπωρία μας! Ἀλλὰ τὶς χρησιμοποιεῖ ὡς πολύτιμα παιδαγωγικὰ μέσα τῆς ψυχῆς μας, μᾶς χαρίζει δύναμη γιὰ νὰ τὶς ὑπομένουμε, καὶ τρόπους γιὰ νὰ θεραπευόμαστε ἀπὸ αὐτές! Εἶναι ὁ ἀχώριστος σύντροφος καὶ συμπαραστάτης μας στὶς ὧρες τοῦ πόνου, μέχρις ὅτου μᾶς ὁδηγήσει στὴ Βασιλεία Του, ὅπου δὲν θὰ ὑπάρχει οὔτε ἁμαρτία οὔτε ἀσθένεια καὶ πόνος, ἀλλὰ ἁγιότητα, ἀφθαρσία καὶ ἀθανασία.
ΠΗΓΗ: Ο ΣΩΤΗΡ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου