Έζησαν οι άγιοί μας το 594μ.Χ. στην Αντιόχεια. Πλούσιοι από κοσμικά υλικά και αγαθά έργα, αποφάσισαν οι δυό τους να να μοιράσουν σε τρία μέρη την περιουσία τους. Από το πρώτο μέρος, έδιναν ελεημοσύνη στους φτωχούς, από το δεύτερο δάνειζαν χωρίς τόκο και το τρίτο μέρος χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες του εργαστηρίου αργυροχοΐας που είχαν και της οικογένειάς τους. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ιωάννη και τη Μαρία. Μετά τη γέννηση των παιδιών τους, έζησαν με σωφροσύνη, με προσευχές και ελεημοσύνη.
Αφού πέρασαν με τέτοια συνοίκηση δώδεκα χρόνια, πεθαίνουν συγχρόνως την ίδια μέρα και τα δυο παιδιά τους. Κι ο μεν Ανδρόνικος έδειξε ανδρεία, η δε Αθανασία είχε απαρηγόρητη λύπη. Αφού ενταφιάστηκαν τα δύο βλαστάρια τους, ο Πατριάρχης πήρε τον Ανδρόνικο στο Πατριαρχείο για να τον παρηγορήσει. Η Αθανασία όμως, δεν ήθελε να βγει από το ναό του Αγίου Μάρτυρος Ιουλιανού όπου ετάφησαν τα παιδιά της. Έμενε εκεί να θρηνεί και να κλαίει.
Κατά το μεσονύκτιο κι ενώ ήταν ξύπνια και έκλαιγε, παρουσιάζεται ο μάρτυς ως μοναχός και της λέγει: “Τι έχεις, ώ γύναι και κλαίεις; Διατί δεν αφήνεις τους εδώ ευρισκομένους να ησυχάσουν;” Κι αυτή του απάντησε: “Μη βαρυνθείς κατ’ εμού, αυθέντα μου, ότι πολύν πόνο και θλίψη έχω, επειδή δύο μόνο τέκνα έχουσα και τα δύο έθαψα σήμερον.” “Μη κλαίε δι’ αυτά, διότι σου λέγω, καθώς η φύση του ανθρώπου ζητά το φαγητό κι είναι αδύνατο να μη δώσει κάποιος στον εαυτό του να φάγει, έτσι και τα παιδιά σου ζητούν από το Θεό χρεωστικώς να δώσει σ’ αυτά κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, τα μέλλοντα αγαθά Του και του λέγουν: “Δικαιοκρίτα Κύριε αντί των επιγείων αγαθών των οποίων μας στέρησες, μη μας στερήσεις των επουρανίων αγαθών”. Η Αθανασία όταν άκουσε αυτά τα λόγια, μετέβαλε τη θλίψη της σε χαρά και είπε: “Λοιπόν ζούνε τα παιδιά μου στους ουρανούς κι εγώ γιατί να κλαίω;”. Σκούπισε τα δάκρυά της, συνήλθε κι άρχισε να ψάχνει το μοναχό σε όλο το ναό, μα δεν τον έβρισκε. Ρώτησε τότε το θυρωρό “Που είναι ο μοναχός που ήταν τώρα εδώ;” κι εκείνος ξαφνιασμένος της λέγει: “Οι πόρτες είναι κλειδωμένες κι εσύ ζητάς το μοναχό;”
Η Αθανασία φοβήθηκε και γύρισε στο σπίτι της όπου διηγήθηκε στον άνδρα της όσα είδε και άκουσε στο ναό. Ζήτησε τότε να τη βάλει σ’ ένα μοναστήρι, να δοθεί ολοκληρωτικά στο Θεό, προσευχόμενη για τα παιδιά της κι εκείνη. Ο Ανδρόνικος το δέχτηκε μετά χαράς γιατί κι εκείνος το ίδιο ποθούσε. Μοίρασαν το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους στους φτωχούς, ελευθέρωσαν τους εξαγορασμένους δούλους τους και άφησαν την υπόλοιπη περιουσία τους στον πατέρα της Αθανασίας για να ιδρύσει νοσοκομεία και ξενοδοχεία μοναχών. Ετοιμάστηκαν έτσι και αφού πήραν λίγα χρήματα για το ταξίδι τους, έφυγαν οι δυό τους μόνοι μέσα στη νύχτα και πήραν το δρόμο για τα Ιεροσόλυμα. Εκεί προσκύνησαν τους Αγίους Τόπους, επισκέφθηκαν πολλούς οσίους πατέρες και στην Αίγυπτο συνάντησαν τον Αββά Δανιήλ και ζήτησαν τη βοήθειά του. Εκείνος, έβαλε την Αθανασία σε γυναικείο μοναστήρι ενώ τον Ανδρόνικο τον κράτησε κοντά του και του φόρεσε το αγγελικό σχήμα του μοναχού.
Δώδεκα χρόνια έμεινε κοντά στο Δανιήλ ο Ανδρόνικος και τότε ζήτησε ευλογία να επισκεφθεί για δεύτερη φορά τα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει. Ξεκίνησε λοιπόν, με την ευχή του Αββά και στο δρόμο προς την Αίγυπτο κάθησε στη σκιά ενός δέντρου να ξεκουραστεί. Να όμως που ο Θεός οικονόμησε να συναντηθεί και πάλι το άγιο ζευγάρι. Στο σημείο αυτό, φθάνει και η Αθανασία που επίσης κατευθυνόταν στα Ιεροσόλυμα προς προσκύνηση, φορώντας όμως ανδρικά ρούχα μοναχού και χαιρετά τον Ανδρόνικο ως Αθανάσιος. Η Αθανασία αμέσως γνώρισε τον άντρα της, μα ο Ανδρόνικος δεν την κατάλαβε γιατί η ομορφιά και τα χαρακτηριστικά του προσώπου της είχαν αλλοιωθεί από την πολλή άσκηση. Η Αθανασία όταν έμαθε ότι κι εκείνος πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, του ζήτησε να συμβαδίσουν, με τη συμφωνία να μη μιλήσουν ο ένας στον άλλο σε όλη τη διαδρομή. Ο Ανδρόνικος συμφώνησε και με αυτό τον τρόπο έφτασαν στα Ιεροσόλυμα και επέστρεψαν στην Αλεξάνδρεια.
Τότε η Αθανασία πρότεινε στον Ανδρόνικο να μείνουν μαζί στο ίδιο κελί. “Αν υποφέρεις να μείνεις μαζί μου σιωπώντας”, του είπε, “όπως πήγαμε και γυρίσαμε, καλώς. Διαφορετικά, πήγαινε στο κελί σου”. Έμεινε ο Ανδρόνικος μαζί με την Αθανασία μέσα στη σιωπή άλλα δώδεκα χρόνια, χωρίς να γνωρίζει πως είναι η γυναίκα του. Στο διάστημα αυτό, τους επισκεπτόταν ο Αββάς Δανιήλ και τους συμβούλευε για την ωφέλεια της ψυχής τους.
Σε μία από αυτές τις επισκέψεις, ο γέροντας βρήκε τον Αθανάσιο βαριά άρρωστο και να κλαίει. “Αντί να χαρείς που φεύγεις για τον κύριο, κλαις;” του είπε. “Δεν κλαίω για μένα” απάντησε ο Αθανάσιος, “αλλά για τον αββά Ανδρόνικο και σε παρακαλώ, αφού με θάψεις, ψάξε στο κρεβάτι μου, κοντά στο κεφάλι μου και θα βρεις πινακίδιο γραμμένο. Διάβασέ το και δώσε το και στον αββά Ανδρόνικο”. Προσευχήθηκαν οι τρεις τους, κοινώνησε η μακαρία Αθανασία τα Άχραντα Μυστήρια και κοιμήθηκε αιώνια. Βρήκε το πινακίδιο ο γέροντας, το διάβασε στον Ανδρόνικο κι έμαθε εκείνος ότι ο συνασκητής του για τόσα χρόνια, ήταν η σύζυγός του, Αθανασία.
Ο Ανδρόνικος, μετά το θάνατό της, μένοντας μόνος του, δε θέλησε να ακολουθήσει τον Αββά Δανιήλ στο μοναστήρι. Ο Θεός ευδόκησε να ζήσει λίγο καιρό ακόμη ώστε να τελέσει τα μνημόσυνα της συζύγου του κι έπειτα την ακολούθησε στο ουράνιο ταξίδι. Τοποθέτησαν το τίμιο λείψανο του Ανδρόνικου κοντά στην αγαπημένη του γυναίκα Αθανασία, στον φαινομενικά Αββά Αθανάσιο. Η μνήμη του αγίου ζευγαριού τιμάται στις 9 Οκτωβρίου. Αυτών τις πρεσβείες ας έχουμε όλοι οι έγγαμοι κι ας ενδυναμωνόμαστε από το παράδειγμά τους, για να σηκώσουμε το δικό μας σταυρό. Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου