Η «πρώτη» Εύα και η «δεύτερη Εύα»
Δυο διαφορετικές στάσεις απέναντι στο Θεό. Δυο διαφορετικοί δρόμοι για τον άνθρωπο
Με τη Χάρη του Θεού και την ευχή του Επισκόπου μας κ. Νεκταρίου βρισκόμαστε συγκεντρωμένοι απόψε εδώ στο σπίτι της Παναγίας της Ευαγγελίστριας Ναυπλίου και ήδη ψάλλαμε τον Ε’ Κατανυκτικό Εσπερινό, μέσα στην ιερή περίοδο της αγίας και μεγάλης Σαρακοστής. Είναι μία περίοδος κατανυκτική που μας βοηθά με τις ακολουθίες, την ένταση στον πνευματικό αγώνα και τη συχνή Θεία Κοινωνία να κοιτάξουμε βαθύτερα στη καρδιά μας, να επιστρέψουμε στο σπίτι του Πατέρα, να δούμε ποιοι πραγματικοί είμαστε ενώπιον του Θεού, με απλά λόγια να καθρεπτιστούμε. Και μας προβάλλει η Εκκλησία μας αυτές τις ημέρες έναν μεγάλο καθρέπτη, ένα πρότυπο! Ποιό είναι; Φυσικά η Κυρία Θεοτόκος, η Παναγία μας.
Στην ομιλία μας απόψε εάν θέλαμε να βάλουμε ένα τίτλο θα γράφαμε: « Η «πρώτη» Εύα και η «δεύτερη Εύα»- δυο διαφορετικές στάσεις απέναντι στο Θεό. Δυο διαφορετικοί δρόμοι για τον άνθρωπο.
Μέσα σ’ αυτή λοιπόν την κατανυκτική περίοδο, στη σιωπή και το πένθος για τα αμαρτήματά μας, τα λάθη και τις αστοχίες μας έρχεται να λάμψει μια από τις μεγάλες Θεομητορικές εορτές της εκκλησίας μας, ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Την τελευταία Κυριακή της πρώτης περιόδου του Τριωδίου, πριν την έναρξη της μεγάλης σαρακοστής, Κυριακή της Τυρινής η εκκλησία, μας θυμίζει την έξοδο των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής διότι παραβίασαν την εντολή του Θεού. Όπως μας πληροφορεί το 3ο κεφάλαιο του βιβλίου της Γενέσεως: «ἐξαπέστειλεν Κύριος ὁ Θεὸς τὸν Ἀδάμ ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη καὶ ἐξέβαλε αὐτὸν καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ρομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς» (Γεν. 3,23-24).
Ο άνθρωπος με την ανυπακοή του χάνει τον παράδεισο και η θύρα του κλείνει, φυλάσσεται από Χερουβείμ αλλά και πύρινο, φλεγόμενο περιστρεφόμενο σπαθί το οποίο τοποθέτησε ο Θεός ώστε να απαγορεύει στους πρωτοπλάστους την πρόσβαση σ’ αυτόν και κυρίως στο ξύλο της ζωής, «ἵνα μὴ ἀθάνατον ᾖ τὸ κακόν» κατά τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο. Η έξωση δηλαδή από τον Παράδεισο δεν αποτελεί τιμωρία του Θεού προς τον άνθρωπο όπως λέει ο ιερός πατέρας, αλλά καταδεικνύει την άκρατο φιλανθρωπία του Θεού, που οδηγεί στην προστασία από την παγίωση του κακού που επιφέρει φθορά και θάνατο.
Αγαπητοί αδελφοί, ο πρωτόπλαστος Αδάμ απολάμβανε μέσα στο παράδεισο μία κατάσταση χάριτος, στην οποία ναι μεν ακόμα δεν είχε φτάσει στο σημείο της αγιότητας, είχε όμως όλα τα απαραίτητα στοιχεία της εν δυνάμει ομοιώσεώς του με το θείο. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο «φύσει ἀναμάρτητον», αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορούσε να αμαρτήσει. Ο άνθρωπος μπορούσε να αμαρτήσει, όπως και έγινε, γιατί ήταν επίσης πλασμένος «θελήσει αὐτεξούσιος», όπως τονίζει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Αναμφίβολα ο Αδάμ δεν είχε μόνιμη την αγιότητα, δεν είχε φτάσει στο ανώτερο επίπεδο των αρετών. Η δικαιοσύνη και η σοφία του δεν ήταν πλήρης. Το σώμα του θα γινόταν άφθαρτο εάν κέρδιζε το δώρο του «μή ἀποθανεῖν» με την αναμαρτησία του. Εκείνο το οποίο ζούσε ο πρώτος άνθρωπος ήταν μία κατάσταση χάριτος, την οποία έπρεπε να διατηρήσει για να μπορέσει να φτάσει σε ανώτερα επίπεδα πνευματικότητας. Ο Αδάμ έπρεπε να παραμείνει στο «κατά φύσιν» για να κερδίσει την αγιότητα, αναφέρει ο ιερός Δαμασκηνός.
Άλλο στοιχείο της αρχεγόνου κατάστασης των πρωτοπλάστων ήταν η αθωότητα και η απλότητα, όπως φαίνεται και από το βιβλίο της Γενέσεως «καὶ ἦσαν οἱ δύο γυμνοί, ὅ τε ᾿Ἀδὰμ καὶ ἡ γὺνὴ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο» (Γεν. 2,25). Αν και ήταν γυμνοί οι πρωτόπλαστοι δεν ντρέπονταν, διότι υπήρχε τέλεια αρμονία ψυχής και σώματος, πνεύματος και σαρκός. Όταν όμως η ψυχή φεύγει από το δρόμο της, διαταράσσεται αυτή η αρμονία, διεγείρονται τα πάθη που σκοτίζουν το νου και τότε έρχεται η ντροπή. Ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν στον Παράδεισο βίο απαθή, απαλλαγμένο από μόχθο, ασθένεια, ανώδυνο, αδιατάραχτο ακόμα και από το θάνατο.
Οι πρωτόπλαστοι όμως δεν παρέμειναν σε αυτή τη μακάρια κατάσταση, στην κατάσταση της χάριτος. Ο άνθρωπος, ως πλάσμα αυτεξούσιο, διάλεξε το κακό. Η ηθική κατάπτωση του ανθρώπου εκδηλώθηκε κατά τα πρώτα βήματά του στον Παράδεισο. Σύμφωνα με την Αγία Γραφή, όταν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, τον έβαλε στον Παράδεισο μέσα στον οποίο μπορούσε να ζήσει ευτυχισμένος, έχοντας τη δυνατότητα να προοδεύει ηθικά και πνευματικά και να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού. Μάλιστα για να σταθεροποιήσει ο Δημιουργός τη θέληση των πρωτοπλάστων στο θέλημά Του, αλλά και για την έμπρακτη απόδειξη της αγάπης και της αφοσίωσής τους, έδωσε μία και μόνο εντολή.
Μέχρι τη στιγμή της πτώσης, η επικοινωνία των πρωτοπλάστων με το Θεό ήταν θαυμαστή, η κυριαρχία τους στη φύση πλήρης, το κακό άγνωστο και η κατάκτηση της αθανασίας, της αφθαρσίας και της αγιότητας δυνατή. Έπρεπε όμως να τελειοποιηθούν, να μείνουν σταθεροί στο αγαθό. Έπρεπε να τεθεί ένας περιορισμός, ένας φραγμός στην ελευθερία τους για να εξασκηθεί η θέλησή τους. Γι’ αυτό ο Θεός δίνει την εντολή. Όσο υπάκουαν στο θέλημά Του, τόσο θα πλησίαζαν το Δημιουργό. Ο Θεός παρουσιάζεται σαν ένας πατέρας που προσπαθεί να παιδαγωγήσει τα παιδιά του, για να τα ανυψώσει. Ποιά ήταν η εντολή; «ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γὶνώσκειν κὰλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ• ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θὰνάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν. 2,17) δηλαδή, από το δένδρο της γνώσεως του καλού και κακού δεν πρέπει ποτέ να φάγετε. Κατά την ημέρα κατά την οποία θα φάγετε από τον καρπό του, θα χάσετε το δικαίωμα της αθανασίας, θα πεθάνετε σωματικώς και θα χωρισθείτε από εμένα, που σας έδωσα την ζωή.
Ο Αδάμ και η Εύα όμως δεν μπόρεσαν να τηρήσουν την εντολή και έτσι το μεγαλείο της προπτωτικής κατάστασης του ανθρώπου θρυμματίστηκε, κομματιάστηκε. Νεκρώθηκαν πνευματικά και γνώρισαν το θάνατο.
Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός τονίζει: «Τριπλή ενοχή στους προγόνους προκάλεσε η πράξη αυτή. Πρώτο, παρακοή σ’ αυτόν που έδωσε την εντολή· δεύτερο, άδικη πράξη προπέτειας ή αυθάδειας, αχαριστίας και αγνωμοσύνης στον ευεργέτη δημιουργό· τρίτο, παράλογη ενέργεια, αφού γνώριζαν ότι από την παράβαση θα προκύψει θάνατος. Κεντρικός λόγος της αποστασίας του ανθρώπου είναι η επιθυμία της ανεξαρτησίας, η επιθυμία της ισοθεΐας, που με δόλο υπέβαλε ο διάβολος. Πίστεψαν ότι θα γίνουν μόνοι τους Θεοί και άρα ανεξάρτητοι. Έγιναν όμως όμοιοι με το Σατανά που τους αποπλάνησε. Έτσι επαληθεύτηκε ο λόγος του δημιουργού «ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θὰνάτῳ ἀποθανεῖσθε»» (Γεν. 2,17). Με την αμαρτία του ο άνθρωπος έπεσε από πολύ ψηλά. Οι συνέπειες ήταν τραγικές. Έχασε τα δώρα της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, που είχε το «κατ’ εικόνα», και με τα οποία θα μπορούσε να εκπληρώσει τον προορισμό του, την «ομοίωσιν» προς το Θεό. Με την αποκοπή του από την πηγή της αειζωίας έχασε τη δυνατότητα της αθανασίας, της αφθαρσίας και της ατρεψίας. Το «κατ’ εικόνα» αμαυρώθηκε, σκοτίστηκε και εξασθένησε. Δεν καταστράφηκε ολοκληρωτικά, όπως διδάσκουν οι Προτεστάντες, ούτε έμεινε ανέπαφο, όπως διδάσκουν οι Ρωμαιοκαθολικοί. Μετά την πτώση του ο άνθρωπος έχει μέσα του την έννοια του καλού και μπορεί να εργάζεται την αρετή».
Η ύπαρξη όμως του ανθρώπου δεν σταματά με το θάνατο. Υπάρχει και πέραν του τάφου ζωή.
Έχετε παρατηρήσει διαβάζοντας την Αγία Γραφή αδελφοί, αμέσως μετά τον λόγο της Εύας που απατήθηκε από τον διάβολο έχουμε το πρωτευαγγέλιο, δηλαδή το πρώτο καλό νέο που άκουσε ο άνθρωπος μετά την πτώση του. Η πρώτη αναφορά στη συντριβή του όφεως, του διαβόλου και την απαλλαγή του ανθρώπου από την καταδυναστεία του.
«Καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς• αὐτός σοῦ τὴρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τὴρήσεις αὐτοῦ πτέρναν» (Γεν. 3, 15).
Η πρώτη αισιόδοξη προοπτική για τον εκπεσόντα άνθρωπο είναι τα λόγια αυτά του Θεού προς τον διάβολο. «Θα βάλω έχθρα, λέει ο Θεός, ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα και ανάμεσα στους απογόνους σου και στους δικούς της απογόνους. Ένας απόγονός της θα σου συντρίψει την κεφαλή και συ θα του συντρίψεις μόνο τη φτέρνα».
Εδώ είναι το βάθος «πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού».
«Ἡ προξενήσασα τόν θάνατον πάσῃ σαρκί», η πρώτη Εύα, που έγινε στα χέρια του διαβόλου «τῆς ἀμαρτίας τό ὄργανον», αναδείχθηκε «σωτηρίας ἀπαρχή παντί τῷ κόσμῳ διά τῆς Θεοτόκου», της δεύτερης Εύας.
Η γυναίκα έφερε την παρακοή, την πτώση και τον θάνατο, η γυναίκα πάλι ξαναβάζει τον άνθρωπο στην προοπτική της ζωής. Ο όφις θα δει την πρώην από αυτόν απατημένη, «τοῦ Δημιουργοῦ γενομένην μητέρα».
Σπέρμα της γυναίκας που θα συντρίψει τον σατανά, είναι ο Ιησούς Χριστός. Είναι απόγονος μόνο γυναικός. Θα γεννηθεί ως άνθρωπος από γυναίκα χωρίς άνδρα, «ἐξ ἀπειράνδρου μητρός», της αγίας Παρθένου που δεν θα λάβει «πεῖραν ἀνδρός». Απάτωρ κατά το ανθρώπινο, θα γεννηθεί «Πνεύματος θείου ἐπελεύσει καὶ εὐδοκία Πατρὸς ἀϊδίου».
Έρχεται λοιπόν η νέα Εύα, η Παναγία μας, η οποία με την υπακοή της στο θέλημα του Θεού τη στιγμή του Ευαγγελισμού της λέει το, «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοὶ κατὰ τὸ ρῆμα σου» (Λουκ. 1,38). Αυτό το «γένοιτο» είναι η πιο δυνατή λέξη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι το «ναι» που άνοιξε τον ουρανό. Είναι το «ναι» που περιμέναν όλοι οι δίκαιοι και όλη η ανθρωπότητα.
Είναι γνωστά αδελφοί τα του Ευαγγελισμού της Κυρίας Θεοτόκου. Μας τα περιγράφει ο άγιος ευαγγελιστής Λουκάς στο 1ο κεφάλαιο και στους στίχους 26-38 του ευαγγελίου του και του είμαστε ευγνώμονες διότι αυτός είναι ο μοναδικός που αναφέρεται στο μεγάλο αυτό σωτήριο γεγονός. Στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της Ελισάβετ, ο θεόσταλτος αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται στην Παρθένο Μαρία, στη Ναζαρέτ και της ανήγγειλε ότι θα γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου, τον Ιησού Χριστό. Και Όταν η Παρθένος αναρωτήθηκε πώς ήταν δυνατό να συλλάβει χωρίς άνδρα, ο αρχάγγελος της απάντησε ότι «το Άγιο Πνεύμα θα έλθει σε σένα και η δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει». Τότε η σεμνή κόρη, η Παρθένος Μαρία, του απάντησε ταπεινά: «Ιδού λοιπόν, η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει το θέλημα Εκείνου.
Αυτή τη στιγμή αγαπητοί αδελφοί, συντελείται το μεγαλύτερο μυστήριο της ανθρωπότητας. Με τρόπο υπερφυσικό, η Παρθένος συνέλαβε τον Υιό και Λόγο του Θεού. Εκείνον πού με την εκούσια θυσία του επάνω στο Σταυρό, και την Ανάστασή του έσωσε το ανθρώπινο γένος από τον αιώνιο θάνατο και την καταστροφή στην οποία είχε οδηγηθεί μετά την πτώση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο και την εμφάνιση της αμαρτίας στον κόσμο.
Γράφει ο Ιωσήφ ο Βρυένιος: «Η Παναγία είναι η νέα Εύα. Εκεί υπήρχε ο αισθητός παράδεισος, εδώ η Εκκλησία. Εκεί ο Αδάμ, εδώ ο Χριστός. Εκεί η Εύα, εδώ η Μαρία. Εκεί ο όφις, εδώ ο Γαβριήλ. Εκεί ο ψιθυρισμός του δράκοντος-όφεως στην Εύα, εδώ ο χαιρετισμός του αγγέλου στη Μαρία».
Ο Ευαγγελισμός σημαίνει «καλή αγγελία». Αυτή η στιγμή σηματοδοτεί την Ενσάρκωση του Χριστού, ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Χριστιανικής πίστης. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Είναι η μεγαλύτερη είδηση μέσα στην ιστορία. Εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού που δόθηκε μέσα στον Παράδεισο.
Η Κυρία Θεοτόκος έχει μεγάλη αξία και σπουδαία θέση στην Εκκλησία ακριβώς γιατί ήταν το πρόσωπο εκείνο που περίμεναν όλες οι γενεές κι αυτή έδωσε στο Λόγο του Θεού την ανθρώπινη φύση. Έτσι το πρόσωπο της Παναγίας συνδέεται στενά με το πρόσωπο του Χριστού. Και η αξία της Παναγίας δεν οφείλεται μόνο στις αρετές της, αλλά κυρίως στον καρπό της κοιλίας της. Όταν κάνουμε λόγο για το Χριστό δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτήν που έδωσε σάρκα, και όταν κάνουμε λόγο για την Παναγία, αναφερόμαστε ταυτόχρονα στο Χριστό, γιατί απ’ Αυτόν αντλεί αξία και χάρη.
Η διαφορά ανάμεσα στην πρώτη και τη «δεύτερη Εύα», τη Θεοτόκο είναι η εξής: η Εύα αρνήθηκε να συνεργασθεί με τον Θεό στην εφαρμογή του σχεδίου του για τον άνθρωπο και τον κόσμο, όπως τα περιγράψαμε παραπάνω ενώ η Θεοτόκος δέχθηκε. Η Παρθένος Μαρία έγινε έτσι η αποκατάσταση της Εύας. Η υπακοή της Θεοτόκου είχε και αυτή συνέπειες, όπως και η παρακοή της Εύας. Η παρακοή της πρώτη Εύας, σαν θανατηφόρο μικρόβιο μεταδόθηκε στο σώμα της ανθρωπότητας, η οποία έτσι κληρονόμησε την κατάρα του θανάτου. Η υπακοή όμως της δεύτερης Εύας έγινε αφορμή ν’ ανθίσει στον κόσμο το λουλούδι της ευλογίας και της χαράς.
Η ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού, το Πάθος, η Σταυρική θυσία και η Ανάσταση Του ανοίγουν ξανά τις πύλες του Παραδείσου και φέρνουν τη λύτρωση, τη σωτηρία. Τα ιερά Ευαγγέλια διηγούνται την επί γης πορεία Του, το θάνατο και την ταφή Του, αλλά φυσικά δεν σταματούν εκεί. Τονίζουν την Ανάσταση του θεανθρώπου, γιατί χωρίς την Ανάσταση του Χριστού «κενόν το κήρυγμα, κενή και η πίστις υμών» (Α’ Κορ. 15,14).
Γι’ αυτό η εκκλησία μας ψάλλει και εορτάζει με λαμπρότητα και κατάνυξη μέσα στη Σαρακοστή, και καλεί τους πιστούς να συμμετέχουν σ’ αυτή την μεγάλη εορτή. «Σήμερον χαρᾶς Εὐαγγέλια, παρθενικὴ πανήγυρις, τὰ κάτω τοῖς ἄνω συνάπτεται, ὁ Ἀδὰμ καινουργεῖται, ἡ Εὔα τῆς πρώτης λύπης ἐλευθεροῦται… Ὦ Μυστήριον! ὁ τρόπος τῆς κενώσεως ἄγνωστος, ὁ τρόπος τῆς συλλήψεως ἄφραστος, Ἄγγελος λειτουργεῖ τῷ θαύματι, παρθενικὴ γαστὴρ τὸν Υἱὸν ὑποδέχεται, Πνεῦμα Ἅγιον καταπέμπεται, Πατὴρ ἄνωθεν εὐδοκεῖ, καὶ τὸ συνάλλαγμα, κατὰ κοινὴν πραγματεύεται βούλησιν…
Η Παναγία είναι η σελήνη η πνευματική, λέει ο π. Κωνσταντίνος Καλλίνικος, και οι άγιοι άστρα φαίνοντα. Όπως το φεγγάρι και οι αστέρες παίρνουν φως από τον ήλιο, κατά παρόμοιο τρόπο τα πνευματικά άστρα λαμβάνουν τη χάρη και τη θαυματουργία από το νοητό Ήλιο της Δικαιοσύνης, που είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός.
Λέει ο ιερός Αυγουστίνος: «Ω Κεχαριτωμένη Μαρία! Το σύμπαν ολόκληρο αιχμάλωτο του δαίμονος, περιμένει τη συγκατάθεσή σου. Παρθένε, μην αργείς. Σπεύσε ν’ απαντήσεις στον απεσταλμένο του ουρανού».
Η υπακοή της Παναγίας έφερε τη σωτηρία στο ανθρώπινο γένος όπως λέει ο άγιος Ιερώνυμος: «Διά τῆς Εὔας ὁ θάνατος, διά τῆς Μαρίας ἡ ζωή».
Μετά τη δημιουργία του ανθρώπου, η σύλληψη του Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός της ιστορίας, «το μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον», θα μας πει ο ιερός Δαμασκηνός.
Θα γράψει ένας άλλος πατέρας της εκκλησίας μας: «Δώσε, παρθένε, χωρίς αργοπορία την απάντησή σου! Δέσποινα, απάντησε και η απάντησή σου να είναι η λέξη που περιμένει όλη η γη, που περιμένει ο Άδης, που περιμένουν αυτοί ακόμη οι ουρανοί. Ο Βασιλεύς των όλων και Κύριος τόσο αγάπησε το ψυχικό κάλλος σου, τόσο επιθυμεί την απάντησή σου να δώσεις, την συγκατάθεσή σου, στο σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου. Άνοιξε Κεχαριτωμένη Κόρη την καρδιά σου και πίστευσε. Άνοιξε τα χείλη σου και πες το ναι, άνοιξε τους κόλπους σου και δέξε τον Δημιουργό σου».
Ποτέ χριστιανοί μου, μια ανθρώπινη υπογραφή δεν είχε τόση σημασία για την ανθρωπότητα ολόκληρη, όσο η υπογραφή, η συγκατάθεση της Παρθένου στην Καινή Διαθήκη. Από εκείνη τη στιγμή η Θεοτόκος απεδείχθη ο μεγαλύτερος πρεσβευτής της ανθρωπότητας, Αυτή που έμελλε να αναδειχθεί η μεσίτρια όλων των ανθρώπων.
Τελειώνοντας τις σκέψεις μας για το πρόσωπο το υπερευλογημένο της Κυρίας θεοτόκου, για το μεγάλο γεγονός του Ευαγγελισμού Της, που είναι της σωτηρίας μας το κεφάλαιο, να τονίσουμε αυτό που λέει ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης: δεν αρκεί να εορτάζουμε εξωτερικά τα γεγονότα της Θείας Ενανθρωπήσεως, αλλά να τα πλησιάζουμε υπαρξιακά και πνευματικά. Αυτό που συνέβη στην Παναγία σωματικά, γίνεται πνευματικά σε κάθε έναν του οποίου η ψυχή παρθενεύει, δηλαδή ζει με καθαρότητα, καθαρίζεται από τα πάθη. Με πολύ απλά λόγια, ο Χριστός που μια φορά γεννήθηκε κατά σάρκα θέλει να γεννάται πάντα κατά πνεύμα, από αυτούς που θέλουν, και έτσι γίνεται βρέφος, διαπλάττοντας τον εαυτό Του μέσα σ’ εκείνους (πώς;) δια των αρετών. Είναι αυτό που λέει ο απ. Παύλος: «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν» (Γαλ. 4,19). Ωδίνες είναι ο ασκητικός αγώνας και μόρφωση είναι η θέωση και ο αγιασμός.
Ας πορευθούμε, λοιπόν προς την εορτή του Ευαγγελισμού με πνεύμα ευγνωμοσύνης προς τον Χριστό τον Σωτήρα μας και την Μητέρα Του,αγαπητοί αδελφοί. Ας μιμηθούμε κι εμείς Εκείνη, την Κεχαριτωμένη, ώστε δια της υπακοής στο θέλημα του Υιού Της να επιστρέψουμε με τη Χάρη του Θεού και τη δική της πρεσβεία στον Παράδεισο, αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου