«Ο εν Σπηλαίω τηρούμενος…»

Tου Σεβ. Μητροπολίτου Πτολεμαΐδος κ. Εμμανουήλ | Romfea.gr

---

Χριστούγεννα γιορτάζει ο σύμπας κόσμος. Και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο υμνογραφικός λόγος της Εκκλησίας γιορτάζουν Χριστούγεννα τα «σύμπαντα» - ο «ορατός» κόσμος και ο «αόρατος» και πληρούνται χαράς.

Όλη η κτίσις. Ο ουρανός και η γη... Όλοι και όλα πανηγυρίζουν έναν ερχομό. Έναν ερχόμενον. Έναν που εν Σπηλαίω γεννιέται.

Δεν θα υπεισέλθω στα έγκατα του Μυστηρίου. Δεν θα σταθώ στην άφραστη θεολογική του σημασία. Η όλη Θεο-λογία του Σεπτού της Γέννησής ΤΟΥ Μυστηρίου φανερώνεται εν σπηλαίω!...

Αυτό το εν σπηλαίω τα περικλείει όλα. Τα εκφράζει όλα. Και αυτά τα όλα δεν είναι τίποτε άλλο από την άκρα ταπείνωσή ΤΟΥ. Έρχεται εν ταπεινώσει!... Έρχεται ταπεινούμενος!... Έρχεται ως αδύναμος!... Έρχεται «ως παιδίον»!... Ως παιδίον νέον ο προ αιώνων Θεός.

Έτσι έχουμε παραλάβει «το μυστήριο της πίστεως…» «εν καθαρά συνειδήσει».

«Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν…».

Αυτό μέσα από Παύλειες φράσεις και προτάσεις είναι το Μυστήριο που καλούμαστε προσκυνητικά να γιορτάσουμε.

Αυτός είναι ο Χριστός της Εκκλησίας. Ο «αεί» ταπεινούμενος. - Ο μόνος ταπεινός. Η απόλυτη ταπείνωση. Η ταπείνωση στην ακρότητά της.

Μια ταπείνωση που δεν διεκδικεί τίποτε. Μια ταπείνωση που κρύβεται μέσα σ’ ένα σπήλαιο. Μια ταπείνωση ενός Θεού που δεν αυτοπροβάλλεται αλλά προσδιορίζεται μέσα στο σπήλαιο.

Η ταπείνωση είναι η αλήθειά Του. Γι’ αυτό κι αργότερα θα πει τα σπουδαία λόγια «Μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία…».

Αυτή την απόλυτη ταπείνωση θα γιορτάσουμε με πίστη «ανυπόκριτη» μέσα σ’ ένα κόσμο γεμάτο οίηση - κομπασμό και ματαιοδοξία.

Στη ταραχή του κόσμου που κάποιοι αναζητούν το τέλειο και γεύονται το ελάχιστο ας μη εκτραπώ, ο ελάχιστος εγώ, σε περιττή «ματαιολογία».

Κι ας περιορισθώ με ειλικρίνεια εγκαρδιότητας δεόμενος του «εν σπηλαίω τηρουμένου» και μόνου ταπεινού να επανέλθει στον κόσμο μας η χαμένη ειρήνη ως μόνιμη κατάσταση ψυχής που θέλει ταπεινά να πιστεύει και που απεγνωσμένα προσπαθεί και να «πλεονάζει η αγάπη ενός εκάστου…» και εις αλλήλους να «υπεραυξάνει η πίστις εν ταπεινώσει».

Στο «εν σπηλαίω» της ταπείνωσης και στο «σήμερον γεννάται εκ Παρθένου» μπορείς να ζήσεις την αλήθεια σου… Μια αφιασίδωτη αλήθεια που ποτέ δεν χάνεται…

Μακάρι τα φετινά Χριστούγεννα οι «όσοι πιστοί» να ζήσουμε την Αλήθεια μας μέσα από το ταπεινό της φάτνης μονοπάτι όπως ΕΚΕΙΝΟΣ ως «γαλακτοτροφούμενο» βρέφος μας δείχνει πάντοτε το δρόμο.

Ένας «κόκκος» ταπείνωσης από τη δική Σου άκρα ταπείνωση να φυτευθεί στα βάθη του είναι μας Κύριε!... για να γιορτάσουμε ίσως(;) για πρώτη φορά στη ζωή μας τη χαρά της γεννήσεώς Σου με αλήθεια που είσαι ΕΣΥ και με ταπείνωση που εκφράζεται μοναδικά μέσα από Σένα Κύριε τον «εν Σπηλαίω τηρούμενον…».