Αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη ΠίστηΑπόστολος Κυριακής: Εβρ. ια’ 24-26, 32-40
Ἀδελφοί, πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν. Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.
Τα μεγάλα διλήμματα
Σήμερα Κυριακή της Ορθοδοξίας το αποστολικό Ανάγνωσμα μας παρουσιάζει μια χορεία αγίων μορφών της πίστεως στην προ Χριστού εποχή, οι οποίοι έδωσαν σκληρές μάχες και υπέστησαν φρικτά μαρτύρια, προκειμένου να μείνουν ανυποχώρητοι στην πίστη τους στον αληθινό Θεό. Πρώτον απ’ όλους ο απόστολος Παύλος εγκωμιάζει τον Μωυσή. Και λέει ότι αυτός, επειδή είχε πολύ μεγάλη πίστη στον αληθινό Θεό, όταν μεγάλωσε και έγινε άνδρας, αρνήθηκε να ονομάζεται βασιλόπουλο, γιος της κόρης του Φαραώ. Προτίμησε να κακοπαθεί με το λαό του Θεού παρά να έχει την πρόσκαιρη απόλαυση της αμαρτίας, να ζει δηλαδή άνετα και με τιμές ως Αιγύπτιος άρχοντας μαζί με τους ειδωλολάτρες που καταπίεζαν τους συμπατριώτες του. Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου τις περιφρονήσεις που έμοιαζαν με τον ονειδισμό που υπέστη ο Χριστός· «μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ». Διότι είχε καρφωμένα τα μάτια του στις ουράνιες ανταμοιβές.
Εμείς βέβαια σήμερα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε επακριβώς τι σήμαινε για τον Μωυσή αυτή η επιλογή που έκανε. Στο σταυροδρόμι της ζωής του έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο τρόπους ζωής. Από τη μία τα ανάκτορα και από την άλλη τα βοσκοτόπια. Κι ενώ είχε ζήσει τα παιδικά του χρόνια μέσα στα πλούτη και τις ανέσεις, με υπηρέτες και παιδαγωγούς, με τιμές και δόξες, τα αρνήθηκε όλα αυτά για να μη χάσει την πίστη του. Και πλήρωσε πολύ ακριβά αυτήν την επιλογή του. Από πρίγκιπας έγινε βοσκός, από πάμπλουτος, φτωχός. Γιατί όμως το έκανε αυτό; Διότι κατανοούσε ότι μέσα στα ανάκτορα κινδύνευε να χάσει την πίστη του. Σκέφθηκε καλά και αποφάσισε. Τι αξίζει περισσότερο; Η κοσμική καταξίωση ή η πίστη στον Θεό; Και πήρε την απόφασή του.
Τι θα ήταν άραγε ο Μωυσής, εάν επέλεγε τις εγκόσμιες απολαύσεις; Το πολύ ένας αντιβασιλεύς της Αιγύπτου που θα χανόταν κι αυτός στην ιστορία όπως τόσοι άλλοι. Αυτός όμως προτίμησε να μείνει πιστός στον αληθινό Θεό. Κι ο Θεός δεν τον άφησε. Του έδωσε μοναδική θέση, τιμή και αποστολή. Τον αξίωσε να ακούει τη φωνή του, να μιλάει μαζί Του, να δέχεται τόσο μεγάλες αποκαλύψεις, να κάνει εκπληκτικά θαύματα, να οδηγήσει το λαό του στη γη της επαγγελίας.
Ο Μωυσής μέσα από τα βάθη των αιώνων άφησε σε όλους μας ένα μεγάλο δίδαγμα: ότι για την πίστη μας αξίζει να στερηθούμε τα πάντα, καθετί που στέκεται εμπόδιο στην πνευματική μας πορεία. Και χρήματα και δόξα και τιμές. Κι αν άλλοι γύρω μας δεν κατανοούν την επιλογή μας και μας περιφρονήσουν, θα μας δοξάσει ο Θεός. Και θα μας αξιώσει να έχουμε τέτοιες ευλογίες στη ζωή μας, που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να τις φαντασθούμε. Αρκεί να μένουμε απαρασάλευτοι στην πίστη μας, στην Ορθοδοξία μας, στην παρακαταθήκη των αγίων Πατέρων μας.
Στα ίχνη των Αγίων Πατέρων
Ο απόστολος Παύλος στη συνέχεια εξιστορεί τα ανδραγαθήματα αλλά και τα φοβερά μαρτύρια που υπέστησαν πολλοί άγιοι άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης, προφήτες και δίκαιοι. Λέει ότι όλοι αυτοί «διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας» – επειδή είχαν μεγάλη πίστη, καταπολέμησαν και υπέταξαν βασίλεια – κυβέρνησαν με δικαιοσύνη, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λιονταριών, έσβησαν την καταστρεπτική δύναμη της φωτιάς, γλύτωσαν από τη σφαγή, σώθηκαν από αρρώστιες, αναδείχθηκαν ανίκητοι στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα.
Άλλοι πάλι βασανίστηκαν σκληρά μέχρι θανάτου, επειδή δεν δέχθηκαν να αρνηθούν την πίστη τους. Κι άλλοι δοκίμασαν εμπαιγμούς και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίσθηκαν, σφαγιάσθηκαν. Κάποιοι έζησαν μέσα σε στερήσεις, θλίψεις και κακοπάθειες. Περιφέρονταν σαν μετανάστες στις ερημιές, στα βουνά και στις σπηλιές της γης. Όμως ολόκληρος ο κόσμος δεν άξιζε όσο οι άγιοι αυτοί άνδρες, κι ούτε μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτούς.
Και να σκεφθεί κανείς ότι ο απόστολος Παύλος τα αναφέρει όλα αυτά για μορφές της Παλαιάς Διαθήκης. Τι θα έγραφε άραγε σήμερα για τα αμέτρητα εκατομμύρια των αγίων Μαρτύρων που έχυσαν το αίμα τους για την Ορθόδοξη Πίστη μας; Τι θα έλεγε για τους θεοφόρους Πατέρες, τους ακαταμάχητους Ομολογητές, τους καλλίνικους Μάρτυρες, τους λαμπρούς Πατριάρχες, τους ευλαβείς ιερείς, τους οσίους μοναχούς και ασκητές; Διότι αμέτρητοι απ’ αυτούς υπέστησαν μαρτύρια όμοια ή και ασυγκρίτως μεγαλύτερα και οδυνηρότερα από αυτά της Παλαιάς Διαθήκης.
Κι όλοι αυτοί από τα ύψη του ουρανού δοξασμένοι, μέσα στο φως του Θεού μας καλούν να ακολουθήσουμε το δικό τους παράδειγμα. Ας ακούσουμε λοιπόν τη φωνή τους κι ας τους ακολουθήσουμε στην αυταπάρνησή τους, στη σταθερότητά τους, στην πίστη τους. Σε μια εποχή συγκρητισμού, όπου οι αιρέσεις και οι πλάνες κυριαρχούν, σε μια εποχή κατά την οποία η Ορθοδοξία πολεμείται τόσο σκληρά και τόσο ύπουλα, έχουμε χρέος να συνεχίσουμε εμείς τη δική τους αποστολή. Να μείνουμε απαρασάλευτοι στις παραδόσεις των αγίων Πατέρων μας και να τηρήσουμε τη δική τους υπόσχεση: «Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία». Ό,τι κι αν αυτά μας κοστίσει.
http://www.osotir.org/
Ευαγγέλιο Κυριακής: Ιωάν. α’ 44-5244 Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. 45 ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. 46 εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47 καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. 48 εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49 λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50 ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 51 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. 52 καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.
Η εμπειρία της εν Χριστώ ζωής
Κάποια ημέρα ο Κύριος, αφού είχε ήδη καλέσει στο αποστολικό αξίωμα τους δυο πρώτους μαθητές του, τον Ανδρέα και τον Πέτρο, βρίσκει τον Φίλιππο, που καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου, και του λέει: Ακολούθησέ με. Ο Φίλιππος, γοητευμένος από την πρώτη αυτή επικοινωνία του με τον Κύριο, δεν μπορεί να κρατήσει τη χαρά της εμπειρίας του αυτής μόνο για τον εαυτό του. Τρέχει λοιπόν στο φίλο Ναθαναήλ και του λέει με ενθουσιασμό: Βρήκαμε Εκείνον για τον Οποίον έγραψε ο Μωυσής και προανήγγειλαν οι προφήτες. Είναι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Αλλά ο Ναθαναήλ απορεί: Είναι δυνατόν από το κακόφημο αυτό χωριό να βγει κάτι καλό; Και ο Φίλιππος του απαντά: Έλα και, όταν Τον δεις, θα πεισθείς!
Πώς όμως ο Φίλιππος ήταν τόσο βέβαιος ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας; Πώς πείσθηκε μέσα από μία σύντομη γνωριμία γι’ αυτό; Τι είδε μέσα σε λίγες ώρες ο Φίλιππος; Θαύματα εντυπωσιακά δεν είδε. Τι ήταν λοιπόν αυτό που είδε;
Ο Φίλιππος είδε το ακτινοβόλο πρόσωπο του Κυρίου, που τον ενέπνευσε. Και μόνο η θέα του προσώπου του αρκούσε για να πιστεύσει. Και μόνο η ακοή των θαυμαστών λόγων του αρκούσε για να κατανοήσει ότι Αυτός ήταν η προσδοκία της καρδιάς του. Βλέποντας τον Ιησού Χριστό αισθάνθηκε ότι κάτι το διαφορετικό είχε, κάτι ανώτερο έκρυβε. Αισθάνθηκε την αγιότητά του, τη χάρη του. Καθώς Τον άκουγε να του μιλά, κατανοούσε ότι ποτέ άλλοτε δεν του είχε μιλήσει κανείς με τόση σοφία. Η φωνή του Κυρίου θέρμαινε το εσωτερικό του και δημιουργούσε μέσα στην ψυχή του ιερά συναισθήματα, μια συγκίνηση μοναδική, μια αγάπη πρωτόγνωρη, μια πίστη δυνατή. Γι’ αυτό και αμέσως μόλις φλογίσθηκε η καρδιά του από την αγάπη προς τον Κύριο, θέλησε αυτή την εμπειρία να τη μεταλαμπαδεύσει στον φίλο του.
Έτσι συμβαίνει πάντοτε μέσα στην αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία. Όσοι πιστοί έχουμε αποκτήσει πείρα της χάριτος και της γλυκύτητος του Ιησού, όπως τη νιώθουμε μέσα στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τίποτε άλλο περισσότερο από τον Ιησού Χριστό. Διότι όταν η ψυχή μας ανάψει από τη φλόγα της αγάπης προς τον Κύριο, από την εμπειρία της μυστηριακής κοινωνίας μαζί του, τότε αυτή τη χαρά δεν αντέχουμε να την κρατήσουμε μόνο για μας, θέλουμε να κάνουμε κι άλλους κοινωνούς της ευτυχίας μας. Όσοι έχουμε γευθεί μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας την αγάπη του Χριστού να πλημμυρίζει τη ζωή μας, δεν μπορούμε παρά να φωνάξουμε παντού γύρω μας: δεν υπάρχει πουθενά αλλού η σωτηρία παρά μόνο στη μοναδική Εκκλησία, στην εμπειρία της Ορθοδόξου εν Χριστώ ζωής.
Είναι ανοιχτοί οι ουρανοί
Καθώς λοιπόν είδε ο Κύριος τον Ναθαναήλ να έρχεται προς Αυτόν, λέει: Να ένας γνήσιος Ισραηλίτης, ο οποίος δεν έχει πονηριά μέσα του. Ο Ναθαναήλ απορεί: Πού με γνωρίζεις, Κύριε; Και ο Χριστός του απαντά: Πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος, σε είδα εκεί κάτι από τη συκιά. Τότε ο Ναθαναήλ σε μία έκρηξη θαυμασμού του λέει: Διδάσκαλε, πράγματι, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, ο βασιλιάς του Ισραήλ που περιμέναμε.
Πιστεύεις, επειδή σου είπα ότι σε είδα κάτω από τη συκιά; του αποκρίνεται ο Ιησούς. Θα δεις και πιο θαυμαστά πράγματα. Σας διαβεβαιώνω ότι από τώρα που κατά τη βάπτισή μου άνοιξαν οι ουρανοί, θα τους δείτε κι εσείς ανοιγμένους και τους αγγέλους του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν στον Υιό του Θεού για να υπηρετούν Αυτόν και την Εκκλησία του.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Αυτά ακριβώς τα τελευταία λόγια του Κυρίου μας εκφράζουν επιγραμματικά το βαθύτερο νόημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Διότι τι είναι η Ορθοδοξία μας; Δεν είναι μόνο η αληθινή πίστη, αλλά είναι η μοναδική δυνατή εμπειρία της αγιότητας, είναι οι ανοικτοί ουρανοί στον δρόμο προς τη θέωση.
Διότι μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε πιστός μπορεί να έχει αυτή την εμπειρία των ανοικτών ουρανών. Αυτούς τους ουρανούς τους άνοιξε ο Κύριος με την ενανθρώπησή του, το κοσμοσωτήριο έργο του, το πάθος του, την Ανάσταση και την Ανάληψή του. Αλλά αυτόν ακριβώς τον δρόμο της θεώσεως μπορεί να τον βαδίσει πλέον και κάθε άνθρωπος μόνο μέσα στη μία αληθινή Εκκλησία του Χριστού, την Ορθόδοξη. Μόνο μέσα στην Ορθοδοξία μπορούν οι πιστοί να δέχονται τη Χάρη του Χριστού, να κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του, να επικοινωνούν με τους αγίους και τους αγγέλους, να προσεγγίζουν τον ίδιο τον Θεό.
Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία πιστά μέλη κι εμείς, ας ζούμε καθημερινά τους ανοικτούς ουρανούς. Και ας διατρανώνουμε το μυστήριο που ζούμε: ότι μόνο στην Ορθοδοξία υπάρχει ο δρόμος προς τον ουρανό, υπάρχει η χάρις, η εμπειρία, η κοινωνία, η θέωση.
http://www.xfd.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου