Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016
Β΄ Νηστειῶν, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: Ἑβρ. α΄ 10 - β΄ 3
Κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ
1. Ὁ Χριστός, τὸ Α καὶ τὸ Ω
Κατὰ τὶς Κυριακὲς τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀναγινώσκονται ἀποστολικὲς περικοπὲς ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή, ἡ ὁποία γράφτηκε γιὰ νὰ στηρίξει τοὺς Ἑβραίους Χριστιανοὺς ποὺ κλονίζονταν στὴν πίστη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ θεόπνευστη αὐτὴ ἐπιστολὴ περιέχει συστηματικὴ ἀπόδειξη γιὰ τὴν ἀσύλληπτη ὑπεροχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Πράγματι, ἡ χριστιανικὴ πίστη ὑπερέχει ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ κάθε ἄλλη θρησκεία, διότι δὲν τὴ δίδαξαν Προφῆτες ἢ ἀκόμη καὶ ἄγγελοι, ἀλλὰ τὴν ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Καὶ γιὰ νὰ καταλάβουμε ποιὸς εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ πόσο ἀνώτερος εἶναι ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὁ ἅγιος Ἀπόστολος μᾶς ὑπενθυμίζει τὸν λόγο τοῦ Ψαλμωδοῦ, ποὺ ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Μεσσία Χριστὸ λέει: «Κατ’ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί»· Ἐσύ, Κύριε, στὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας στήριξες τὴ γῆ καὶ τὴν ἐδραίωσες μέσα στὸ οὐράνιο στερέωμα, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν Σου εἶναι οἱ οὐρανοί. Αὐτοὶ κάποτε θὰ χάσουν τὸ σημερινό τους σχῆμα καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν. Ἐσὺ ὅμως παραμένεις ἀναλλοίωτος καὶ ἀμετάβλητος. Ὅλος ὁ κόσμος θὰ παλιώσει σὰν ἔνδυμα, κι Ἐσὺ θὰ τὸν γυρίσεις καὶ θὰ τὸν περιτυλίξεις σὰν πανωφόρι, καὶ τότε θ’ ἀλλάξει καὶ θὰ γίνει καινούργιος. «Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Ἐσὺ ὅμως εἶσαι πάντοτε ὁ Ἴδιος, καὶ τὰ ἔτη Σου θὰ εἶναι ἀτελείωτα.
Τὴν ἴδια ἀλήθεια θέτει καὶ μὲ ἕνα ἐρώτημα ὁ ἅγιος Ἀπόστολος: Σὲ ποιὸν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἔχει πεῖ ποτὲ ὁ ἐπουράνιος Πατέρας αὐτὸ ποὺ ἔχει πεῖ στὸν Υἱό Του, τὸν Χριστό: Κάθισε στὰ δεξιά μου, ὡσότου ὑποτάξω τοὺς ἐχθρούς Σου βάζοντάς τους κάτω ἀπὸ τὰ πόδια Σου ὡς ὑποπόδιο, πάνω στὸ ὁποῖο θὰ πατᾶς, γιὰ νὰ ἔχεις αἰωνίως ἀδιαφιλονίκητη τὴν ἐξουσία;
Βεβαίως, σὲ κανένα. Διότι τί εἶναι οἱ ἄγγελοι; Δὲν εἶναι ὅλοι ὑπηρετικὰ πνεύματα, ποὺ ἀποστέλλονται ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν ἐκείνους ποὺ πρόκειται νὰ κληρονομήσουν τὴν αἰώνια ζωή;...
Εἶναι προφανὲς ὅτι τίποτε στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ οἱ ἄγγελοι, εἶναι κτίσματα καὶ δημιουργήματα. Ἀλλὰ καὶ τὸ σύμπαν, ποὺ φαίνεται τόσο μεγαλειῶδες, ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος. Ἀρχὴ καὶ τέλος μόνο ὁ Κύριος δὲν ἔχει. Αὐτὸς δημιούργησε τὸ σύμπαν, Αὐτὸς καὶ θὰ τὸ ἀνακαινίσει καὶ θὰ δημιουργήσει ἔτσι τὸ νέο κόσμο, τὴν αἰώνια Βασιλεία. Αὐτὸς εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ πηγὴ τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ τῆς μακαριότητος.
Εὐτυχισμένος λοιπὸν ὅποιος συνδέσει τὴ ζωή του μὲ τὸν Χριστό! Τί σημασία ἔχει ἂν εἶναι μικρὸς ἢ μεγάλος, πλούσιος ἢ φτωχός, μορφωμένος ἢ ἀγράμματος; Τί σημασία ἔχει ἂν εἶναι ὑγιὴς καὶ εὔρωστος ἢ ἀσθενής, ἴσως καὶ ἀνάπηρος;... Σημασία ἔχει νὰ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, διότι ὁ Χριστὸς παραμένει ὁ Ἴδιος καὶ ἀναλλοίωτος. Κι ἐδῶ ἀκριβῶς πρέπει νὰ προσέξουμε καλά, μᾶς λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος.
Καὶ γιὰ νὰ καταλάβουμε ποιὸς εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ πόσο ἀνώτερος εἶναι ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὁ ἅγιος Ἀπόστολος μᾶς ὑπενθυμίζει τὸν λόγο τοῦ Ψαλμωδοῦ, ποὺ ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Μεσσία Χριστὸ λέει: «Κατ’ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί»· Ἐσύ, Κύριε, στὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας στήριξες τὴ γῆ καὶ τὴν ἐδραίωσες μέσα στὸ οὐράνιο στερέωμα, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν Σου εἶναι οἱ οὐρανοί. Αὐτοὶ κάποτε θὰ χάσουν τὸ σημερινό τους σχῆμα καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν. Ἐσὺ ὅμως παραμένεις ἀναλλοίωτος καὶ ἀμετάβλητος. Ὅλος ὁ κόσμος θὰ παλιώσει σὰν ἔνδυμα, κι Ἐσὺ θὰ τὸν γυρίσεις καὶ θὰ τὸν περιτυλίξεις σὰν πανωφόρι, καὶ τότε θ’ ἀλλάξει καὶ θὰ γίνει καινούργιος. «Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Ἐσὺ ὅμως εἶσαι πάντοτε ὁ Ἴδιος, καὶ τὰ ἔτη Σου θὰ εἶναι ἀτελείωτα.
Τὴν ἴδια ἀλήθεια θέτει καὶ μὲ ἕνα ἐρώτημα ὁ ἅγιος Ἀπόστολος: Σὲ ποιὸν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἔχει πεῖ ποτὲ ὁ ἐπουράνιος Πατέρας αὐτὸ ποὺ ἔχει πεῖ στὸν Υἱό Του, τὸν Χριστό: Κάθισε στὰ δεξιά μου, ὡσότου ὑποτάξω τοὺς ἐχθρούς Σου βάζοντάς τους κάτω ἀπὸ τὰ πόδια Σου ὡς ὑποπόδιο, πάνω στὸ ὁποῖο θὰ πατᾶς, γιὰ νὰ ἔχεις αἰωνίως ἀδιαφιλονίκητη τὴν ἐξουσία;
Βεβαίως, σὲ κανένα. Διότι τί εἶναι οἱ ἄγγελοι; Δὲν εἶναι ὅλοι ὑπηρετικὰ πνεύματα, ποὺ ἀποστέλλονται ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν ἐκείνους ποὺ πρόκειται νὰ κληρονομήσουν τὴν αἰώνια ζωή;...
Εἶναι προφανὲς ὅτι τίποτε στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ οἱ ἄγγελοι, εἶναι κτίσματα καὶ δημιουργήματα. Ἀλλὰ καὶ τὸ σύμπαν, ποὺ φαίνεται τόσο μεγαλειῶδες, ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος. Ἀρχὴ καὶ τέλος μόνο ὁ Κύριος δὲν ἔχει. Αὐτὸς δημιούργησε τὸ σύμπαν, Αὐτὸς καὶ θὰ τὸ ἀνακαινίσει καὶ θὰ δημιουργήσει ἔτσι τὸ νέο κόσμο, τὴν αἰώνια Βασιλεία. Αὐτὸς εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ πηγὴ τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ τῆς μακαριότητος.
Εὐτυχισμένος λοιπὸν ὅποιος συνδέσει τὴ ζωή του μὲ τὸν Χριστό! Τί σημασία ἔχει ἂν εἶναι μικρὸς ἢ μεγάλος, πλούσιος ἢ φτωχός, μορφωμένος ἢ ἀγράμματος; Τί σημασία ἔχει ἂν εἶναι ὑγιὴς καὶ εὔρωστος ἢ ἀσθενής, ἴσως καὶ ἀνάπηρος;... Σημασία ἔχει νὰ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, διότι ὁ Χριστὸς παραμένει ὁ Ἴδιος καὶ ἀναλλοίωτος. Κι ἐδῶ ἀκριβῶς πρέπει νὰ προσέξουμε καλά, μᾶς λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος.
2. Δὲν παίζουμε μὲ τὸν θεῖο Νόμο
Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, «διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν», λέει ὁ Ἀπόστολος· πρέπει κι ἐμεῖς νὰ προσέχουμε πολὺ περισσότερο στοὺς λόγους Του, ποὺ ἀκούσαμε ἀπὸ τὸν Ἴδιο καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους Του, μήπως ἀπὸ ἀπροσεξία μᾶς συμβεῖ νὰ παρασυρθοῦμε καὶ νὰ χαθοῦμε. Ἀλίμονό μας, τότε!
Διότι, ἐὰν ὁ Νόμος ποὺ παρέδωσε ὁ Θεὸς στὸ Μωυσῆ διαμέσου ἀγγέλων, ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος, ἀποδείχθηκε ἔγκυρος καὶ ἰσχυρός, καὶ «πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν», δηλαδή, κάθε παράβασή του καὶ παρακοὴ τιμωρήθηκε δίκαια μὲ τὴν ἀνάλογη τιμωρία, πῶς ἐμεῖς θὰ ξεφύγουμε τὴν τιμωρία, ἐὰν ἀμελήσουμε γιὰ τὴν τόσο μεγάλη καὶ σπουδαία σωτηρία ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Χριστός; Μιὰ σωτηρία ποὺ δὲν τὴν πληροφορηθήκαμε «δι’ ἀγγέλων», ὅπως ἔγινε μὲ τὸ Νόμο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Ἀποστόλους Του. Ἐκεῖνος μᾶς ἀποκάλυψε τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας, κι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ὡς αὐτήκοοι μάρτυρες μᾶς τὴν παρέδωσαν, ὡς ἀληθινὴ καὶ ἀξιόπιστη.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὴν Παλαιὰ Διαθήκη περιγράφονται φοβερὲς τιμωρίες τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀθετοῦσαν τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὡστόσο τὸ ἐρώτημα ποὺ θέτει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος εἶναι συγκλονιστικό: Ἂν οἱ παραβάσεις ἐκείνου τοῦ Νόμου εἶχαν τέτοιες συνέπειες, «πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;»... Μποροῦμε νὰ ἀναλογιστοῦμε ποιὲς θὰ εἶναι οἱ συνέπειες γιὰ ἐμᾶς, ἂν περιφρονοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποκαλύφθηκε σ’ ἐμᾶς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Υἱό Του;... Εἶναι λοιπὸν ἀνάγκη νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ἀλλάξουμε ὁπωσδήποτε πορεία!
Διότι, ἐὰν ὁ Νόμος ποὺ παρέδωσε ὁ Θεὸς στὸ Μωυσῆ διαμέσου ἀγγέλων, ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος, ἀποδείχθηκε ἔγκυρος καὶ ἰσχυρός, καὶ «πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν», δηλαδή, κάθε παράβασή του καὶ παρακοὴ τιμωρήθηκε δίκαια μὲ τὴν ἀνάλογη τιμωρία, πῶς ἐμεῖς θὰ ξεφύγουμε τὴν τιμωρία, ἐὰν ἀμελήσουμε γιὰ τὴν τόσο μεγάλη καὶ σπουδαία σωτηρία ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Χριστός; Μιὰ σωτηρία ποὺ δὲν τὴν πληροφορηθήκαμε «δι’ ἀγγέλων», ὅπως ἔγινε μὲ τὸ Νόμο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Ἀποστόλους Του. Ἐκεῖνος μᾶς ἀποκάλυψε τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας, κι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ὡς αὐτήκοοι μάρτυρες μᾶς τὴν παρέδωσαν, ὡς ἀληθινὴ καὶ ἀξιόπιστη.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὴν Παλαιὰ Διαθήκη περιγράφονται φοβερὲς τιμωρίες τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀθετοῦσαν τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὡστόσο τὸ ἐρώτημα ποὺ θέτει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος εἶναι συγκλονιστικό: Ἂν οἱ παραβάσεις ἐκείνου τοῦ Νόμου εἶχαν τέτοιες συνέπειες, «πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;»... Μποροῦμε νὰ ἀναλογιστοῦμε ποιὲς θὰ εἶναι οἱ συνέπειες γιὰ ἐμᾶς, ἂν περιφρονοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποκαλύφθηκε σ’ ἐμᾶς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Υἱό Του;... Εἶναι λοιπὸν ἀνάγκη νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ἀλλάξουμε ὁπωσδήποτε πορεία!
Ευαγγέλιο Κυριακής: Μάρκ. β’ 1-121 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι᾿ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας ~ λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.
Η θεραπεία του παραλύτου
Η πίστη κάνει θαύματα!
Η είδηση κυκλοφόρησε αστραπιαία: ο Κύριος βρίσκεται σε κάποιο σπίτι στην Καπερναούμ. Κι αμέσως έτρεξαν κοντά του τόσο πολλοί, ώστε γέμισε όλο το σπίτι και δεν χωρούσε πλέον κανείς άλλος εκεί. Ενώ όμως ο Κύριος δίδασκε το λαό, τέσσερις άνθρωποι μετέφεραν εκεί, πάνω σ’ ένα κρεβάτι, έναν παράλυτο. Κι επειδή δεν μπορούσαν να τον φέρουν μέσα στο σπίτι, ανέβηκαν στη στέγη του σπιτιού και την ξήλωσαν πάνω από το σημείο που βρισκόταν ο Κύριος. Κατόπιν κατέβασαν σιγά-σιγά το κρεβάτι. Και καθώς ο Κύριος είδε μπροστά του τον παράλυτο, διέγνωσε τη μεγάλη πίστη που είχε κι αυτός και οι άλλοι που τον μετέφεραν.
Διότι οι φίλοι του παραλύτου δεν θα έφερναν τον φίλο τους στον Χριστό, αν δεν είχαν μια τόσο μεγάλη και δυνατή πίστη. Και μάλιστα μετέφεραν τον φίλο τους με τόσες δυσκολίες και κόπους μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Χωρίς να υπολογίσουν τις αντιδράσεις του ιδιοκτήτη, έκαναν μία πράξη τόσο επικίνδυνη! Διότι η ανάβαση του παραλύτου στη στέγη του σπιτιού και η κάθοδός του από το άνοιγμα της στέγης ήταν δύσκολη επιχείρηση και είχε πολλούς κινδύνους. Αυτοί όμως δεν υπολόγισαν τίποτε, διότι είχαν μεγάλη πίστη. Τέτοια πίστη άλλωστε είχε κι ο παράλυτος, διότι δεν θα δεχόταν να τον μεταφέρουν με τον τρόπο αυτό, εάν δεν πίστευε ότι ο Ιησούς μπορούσε να τον κάνει καλά.
Και διδασκόμαστε έτσι πόσο μεγάλα θαύματα μπορεί να κάνει η θερμή και ακλόνητη πίστη. Μια τέτοια πίστη χρειαζόμαστε κι εμείς. Μια πίστη που δεν θα υπολογίζει εμπόδια, κινδύνους και συνέπειες, θα ξεπερνά τα όρια της περιορισμένης λογικής. Αυτή την πίστη που θα μεταμορφώνει τη ζωής μας και θα μας οδηγεί στην υπακοή του θείου θελήματος. Βέβαια η πίστη είναι θείο δώρο, ουράνιο χάρισμα, και η καλλιέργεια της πίστεως είναι έργο μιας ολόκληρης ζωής. Γι’ αυτό θα πρέπει να ζητούμε από τον άγιο Θεό με όλη τη θέρμη της καρδιάς μας να μας κάνει ανθρώπους πίστεως, για να παραθέτουμε τον εαυτό μας και τη ζωή μας ολόκληρη στα χέρια του παντοδυνάμου Θεού.
Πρώτα η ψυχή μας
Καθώς ο Κύριος διέγνωσε αυτή τη μεγάλη πίστη τους, λέει στον παράλυτο: «Παιδί μου, σου έχουν συγχωρεθεί οι αμαρτίες σου, οι οποίες είναι η αιτία της σωματικής παραλυσίας σου». Μόλις όμως άκουσαν τα λόγια του Κυρίου μας οι Φαρισαίοι, άρχισαν να σκέφτονται: Γιατί ο άνθρωπος αυτός ξεστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιος άλλος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνο ο Θεός; Ο Κύριος όμως, που κατάλαβε της πονηρές σκέψεις τους, τους είπε: Γιατί έχετε τέτοιους κακούς λογισμούς; Τι είναι ευκολότερο, να πω στον παράλυτο «είναι συγχωρημένες οι αμαρτίες σου», ή να του πω, «πάρε στον ώμο σου το κρεβάτι σου και περπάτα»; Για να μάθετε λοιπόν ότι ο υιός του ανθρώπου έχει εξουσία στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, λέει στον παράλυτο: Σε σένα μιλώ, πάρε το κρεβάτι στον ώμο σου και πήγαινε στο σπίτι σου.
Και ο παράλυτος σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και έφυγε από το σπίτι εκείνο. Τον είδαν όλοι με τα μάτια τους και έκπληκτοι δόξαζαν τον Θεό λέγοντας ότι ποτέ δεν είδαμε παράλυτο με μία προσταγή να σηκώνεται αμέσως και να περπατά.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Από την όλη διήγηση του θαύματος φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο παράλυτος αυτός έπασχε από διπλή παραλυσία. Ήταν άρρωστος και στο σώμα και στην ψυχή. Οι πολλές αμαρτίες του είχαν παραλύσει και την ψυχή και το σώμα του. Και ο Κύριος ήθελε να λυτρώσει τον παράλυτο πρώτα από την παραλυσία της ψυχής του, που ήταν η αιτία της ασθενείας του.
Ο Κύριος βέβαια κάποιες φορές μπορεί να συγχωρεί τις αμαρτίες μας χωρίς να θεραπεύει τις ασθένειές μας. Ή και αντίθετα, να θεραπεύει τις ασθένειές μας χωρίς να συγχωρεί τις αμαρτίες μας, όταν εμείς μένουμε αμετανόητοι. Αλλά τότε ποια ωφέλεια μπορούμε να έχουμε όταν μείνει μέσα στην ψυχή μας το δηλητήριο της αμαρτίας; Αντίθετα, όταν με τη μετάνοια και ιερά Εξομολόγηση συμφιλιωθούμε με τον Θεό, ακόμη κι αν δεν θεραπευθούν οι ασθένειές μας, αισθανόμαστε το φορτίο των ασθενειών μας πιο ελαφρό και κερδίζουμε αιώνια σωτηρία!
Μη λέμε λοιπόν «πάνω απ’ όλα η υγεία». Λάθος! Πάνω απ’ όλα η υγεία της ψυχής μας! Τι να το κάνεις να ζήσεις υγιής πολλά χρόνια και να υποφέρεις αιωνίως φρικτούς πόνους στην κόλαση; Εμείς βέβαια, όταν αρρωστήσει το σώμα μας, τρέχουμε στους καλύτερους γιατρούς, και καλά κάνουμε. Για την ψυχή μας όμως, που είναι συχνά άρρωστη, θα πρέπει να δείχνουμε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Να τρέχουμε τακτικά στο μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως. Εκεί ο γιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας θα μας προσφέρει την ίαση της ψυχής μας. Και εάν το κρίνει ωφέλιμο για μας, θα μας χαρίζει και την υγεία του σώματος. Εμείς πάντως ας το κατανοούμε, ας το εφαρμόζουμε και ας το λέμε: «πάνω απ’ όλα η υγεία… της ψυχής μας».
ΠΗΓΗ: http://www.xfd.gr/
Ο ΣΩΤΗΡ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου